Με ρωτούν πολλοί φίλοι τη γνώμη μου, για το πότε θα γίνουν εκλογές.
Απαντώ αφενός πως η εκλογολογία –ειδικά όταν αποτελεί περίβλημα μιας ακατάσχετης παροχολογίας και σκανδαλολογίας- βλάπτει τη χώρα και εξυπηρετεί μόνο εκείνους που δεν έχουν εφαρμόσιμη και ρεαλιστική πολιτική να αρθρώσουν. Αφετέρου, υπογραμμίζω πως ο μόνος αρμόδιος να ορίσει την ημερομηνία εκλογών –μετά το Σύνταγμα που ορίζει τον χρόνο διεξαγωγής τους- είναι ο Πρωθυπουργός.
Δεν είναι πολιτική υπεκφυγή αυτό. Είναι κοινή λογική.
Δεν γίνεται και δεν είναι πρέπον, ο Υπουργός να ρίχνει νερό στον μύλο της εκλογολογίας, προκαταλαμβάνοντας τον Πρωθυπουργό, με εκτιμήσεις και προβλέψεις που δεν έχουν ουσιαστικό νόημα και απλώς ρίχνουν νερό στον μύλο εκείνων που προτιμούν να ασχολούμαστε με το «πότε θα γίνουν εκλογές», αντί με το πότε θα αποκτήσουν εκείνοι λόγο πολιτικό και όχι παραπολιτικό.
Δεν μπαίνω στη διαδικασία λοιπόν, να προβλέψω αν και πότε θα κρίνει ο Πρωθυπουργός πως το συμφέρον της χώρας απαιτεί διεξαγωγή εκλογών πριν τη συμπλήρωση της τετραετίας.
Δεν διστάζω όμως, να εκφράζω την άποψή μου, με τι τρόπο ΔΕΝ πρέπει να πάμε σε εκλογές.
Και αναφέρομαι βέβαια στην μόνη περίπτωση, που θεωρητικά, μπορεί η αντιπολίτευση να προκαλέσει εθνικές εκλογές. Τη διαδικασία Εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας.
Η επιταγή του Συντάγματος στα προβλεπόμενα για την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας, είναι η προαγωγή της συναίνεσης. Ο Κώστας Καραμανλής και η Νέα Δημοκρατία, έχουν κάνει την υπέρβαση, αποδεικνύοντας το σεβασμό τους στην επιταγή αυτή, αλλά και στον θεσμό του Προέδρου. Και φυσικά, στο πρόσωπο του Κάρολου Παπούλια.
Σε κάθε περίπτωση, εκτιμώ πως η στάση του Κώστα Καραμανλή, συναρτάται άμεσα και διαρκώς με την ανάγκη να προστατεύονται οι θεσμοί, το σύνταγμα και ενδεχομένως η ίδια η προσωπικότητα του νυν Προέδρου της Δημοκρατίας.
Ο κ. Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ, προαναγγέλουν ότι θα ευτελίσουν το Σύνταγμα, ότι θα μετατρέψουν τον θεσμό του Προέδρου της Δημοκρατίας σε εκλογικό παίγνιο και ότι θα «τσαλακώσουν» την προσωπικότητα του Κάρολου Παπούλια, ζητώντας του ουσιαστικά, να στιγματιστεί ως ο πρώτος Πρόεδρος της Δημοκρατίας, που θα ενεργήσει κομματικά, συναινώντας στην εμπλοκή του σε ένα τέτοιο παίγνιο σε βάρος των θεσμών και του Συντάγματος.
Λέω λοιπόν: Αλίμονο στη Δημοκρατία μας, αν ένα Κόμμα και ένας Πολιτικός Αρχηγός που φιλοδοξούν να κυβερνήσουν τη χώρα, δεν διστάζουν να υποτάξουν το Σύνταγμα στην εξουσιομανία τους.