Είναι δυστυχώς συχνό φαινόμενο.
Εκείνος που δεν έχει πολιτικό λόγο να αρθρώσει, εκείνος που είναι κενός ιδεών, εκείνος που δεν έχει προσωπική υπόσταση ως φορέας αξιών και προτάσεων, τι κάνει;
Επιχειρεί να προσδώσει μανδύα πολιτικής άποψης, στην ενασχόληση με τις πολιτικές απόψεις των άλλων. Και ενίοτε προσπαθεί να αποκτήσει υπόσταση, όχι επιχειρηματολογώντας επί των πολιτικών προτάσεων των αντιπάλων του διατυπώνοντας την εναλλακτική δική του –όπως θα ήταν λογικό και θεμιτό- αλλά καθυβρίζοντας, διαστρεβλώνοντας, παραποιώντας τη σκέψη και την πολιτική άποψη, όσων διαθέτουν πολιτικό λόγο και στοχασμό και τον καταθέτουν.
Η αγαπημένη του μέθοδος, είναι να απομονώνει αποσπάσματα του πολιτικού στοχασμού που θέλει να διαστρεβλώσει και να επιτυγχάνει το στόχο του με την επικέντρωση σε φαινομενικά μεμονωμένες φράσεις, που στην πραγματικότητα αποτελούν τμήμα, ή ακόμα και εισαγωγή, ενός αλυσιδωτού συλλογισμού.
Για παράδειγμα, εσύ λες: «Αποφασίσαμε να θέσουμε 28 δισεκατομμύρια στη διάθεση του τραπεζικού συστήματος. Με αυστηρούς όρους. Υπό μορφή ουσιαστικού δανεισμού και με υποχρέωση εκχώρησης μέρους του μετοχικού κεφαλαίου στο Ελληνικό Δημόσιο. Έτσι ώστε, να διασφαλιστεί, ότι το σύνολο των χρημάτων αυτών θα επιστραφεί και δεν θα επιβαρύνει τον Έλληνα φορολογούμενο.»
Ο αντίπαλος, που δεν έχει τίποτα καλύτερο ή έστω εναλλακτικά εφαρμόσιμα να αντιπροτείνει, τι κάνει; Απομονώνει την πρώτη σου φράση («αποφασίσαμε να θέσουμε 28 δις στη διάθεση του τραπεζικού συστήματος») και διαστρεβλώνει έτσι τον πολιτικό σου λόγο, κραυγάζοντας: «Χαρίζουν λεφτά στις Τράπεζες»!
Το σύστημα που υποστηρίζει τον αντίπαλο, σπεύδει να αναπαράγει την αήθη στρέβλωση και να της προσδώσει χαρακτηριστικά γνήσιας πολιτικής κριτικής.
Και ύστερα, όταν εσύ μιλάς για «παπαγαλάκια», δέχεσαι και επιθέσεις από πάνω.
Θα δώσω ακόμα ένα παράδειγμα κακοήθους διαστρέβλωσης.
Λες εσύ: «Οι κάτοικοι της τάδε περιφέρειας της χώρας, είναι πολίτες β΄ κατηγορίας. Το κράτος επί σειρά ετών τους έκανε να αισθάνονται έτσι υποσχόμενο διαρκώς παροχές που ουδέποτε έβλεπαν, την ώρα που η διπλανή περιφέρεια αναπτυσσόταν. Αυτό το αίσθημα, μετεξελίχθηκε σε συνείδηση, την οποία οφείλουμε να καταπολεμήσουμε, διότι δεν πρέπει να υπάρχουν πολίτες αισθανόμενοι δεύτεροι σ` αυτή τη χώρα.»
Και τι κάνει ο μη έχων πολιτικό λόγο να αρθρώσει;
Απομονώνει την πρώτη φάση του συλλογισμού σου και κραυγάζει: «Δείτε! Δείτε! Χαρακτηρίζει τους κατοίκους εκείνης της περιφέρειας, ως πολίτες β΄ κατηγορίας!»
Ευτυχώς, αυτή η νόσος της «οξείας παπαγαλίτιδας» που έχει κάνει την επανεμφάνισή της σ` αυτόν τον τόπο, έχει θεραπεία.
Συνταγογραφείται ως συνδυασμός κριτικής σκέψης, ωριμότητας και ικανότητας διάκρισης της αλήθειας από το ψεύδος. Και ο καλύτερος γιατρός για την εφαρμογή της θεραπείας είναι ο λαός με τις επιλογές του και η καλύτερη μέθοδος είναι η συμμετοχή στις εκλογικές διαδικασίες που συνιστούν την κορωνίδα της Δημοκρατίας.
Στην κρίση των πολιτών λοιπόν, παραδίδουμε τους πένητες της πολιτικής σκέψης και τους επιστήμονες της διαστρέβλωσης που τους συντροφεύουν.