Οι τηλεοπτικές αναμετρήσεις (τα debate) των πολιτικών αρχηγών ,σε όσο ασφυκτικό πλαίσιο και αν διεξάγονται, πάντοτε θα αναδεικνύουν και θα διαφωτίζουν στάσεις και συμπεριφορές σε έναν δημόσιο προεκλογικό διάλογο.
Δεν το επιτυγχάνει η κάμερα αυτό. Το παράγουν οι ίδιοι οι πολιτικοί. Η κάμερα απλώς το διοχετεύει στον θεατή.
Στον τηλεοπτικό διάλογο μεταξύ πολιτικών αρχηγών, έστω όπως διεξήχθη την προηγούμενη εβδομάδα, ο τηλεοπτικός φακός, ήταν αναγκασμένος να «πει» την αλήθεια. Δεν είχε περιθώρια δημιουργικών παρεμβάσεων οποιοσδήποτε σκηνοθέτης, ούτε κανένα πολιτικό επιτελείο στο στάδιο του μοντάζ.
Οι πολίτες είδαν, συνέκριναν και έκριναν θέσεις, προτάσεις (όταν διατυπώνονταν), πολιτικά επιχειρήματα (όταν δεν βούλιαζαν σε παραπολιτικά παραστρατήματα), ακόμα και ανέξοδους ρητορικούς κομπασμούς, όταν απουσίαζαν οι προτάσεις και τα επιχειρήματα.
Έγινε λοιπόν διακριτή με τον πλέον διαυγή τρόπο, η διαφορά νοοτροπίας και πολιτικής αντίληψης μεταξύ ενός εκφραστή Κυβερνητικής Υπευθυνότητας και των εκφραστών της ρητορικής μιας Αντιπολίτευσης, άλλοτε λαϊκίστικής, άλλοτε δημαγωγικής και οπωσδήποτε σπανίως ρεαλιστικής, ακόμα και στις ειλικρινέστερες στιγμές της.
Στο επίπεδο της σύγκρισης, των αρχηγών των κομμάτων εξουσίας, οι πολίτες είδαν και συνέκριναν:
Από τη μια πλευρά έναν υπεύθυνο Πρωθυπουργό, τον Κ.Καραμανλή, με ξεκάθαρους στόχους και επίγνωση των απαιτήσεων που δημιουργεί η διεθνώς δυσμενής χρονική συγκυρία, να μιλά με όρους εφαρμοσμένης πολιτικής, για την αντιμετώπιση της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, και για τα επόμενα βήματα την επαύριο της διεθνούς οικονομικής ανάκαμψης. Με στοιχεία και αποδείξεις , με σύνεση και αποφασιστικότητα υπερασπίστηκε το έργο της Νέας Διακυβέρνησης, προσηλωμένος στο κρίσιμο πεδίο των μεταρρυθμίσεων που έχει περισσότερο από ποτέ ανάγκη ο τόπος.
Από την άλλη, πλευρά, τον Αρχηγό της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης Γιώργο Παπανδρέου, να προσπαθεί φιλότιμα να ξεπεράσει τον κακό του εαυτό, χωρίς όμως να το καταφέρνει επαρκώς και σίγουρα όχι πειστικά. Απέναντι στην πρόκληση της υπευθυνότητας και της εθνικής συνεννόησης στην κρίση, έμεινε εγκλωβισμένος στην ένδεια του πολιτικού λόγου, στην ανεύθυνη αοριστολογία, στον μηδενισμό. Απέναντι στις θέσεις και τις προτάσεις, αντέταξε πόλωση και διχασμό. Το μόνο παρήγορο φάνηκε να είναι η σιωπηλή απόσυρση του εντελώς αναχρονιστικού, διχαστικού και εξόχως προσβλητικού συνθήματος «Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα», που όμως αντικαταστάθηκε με το καταστροφολογικό «ή αλλάζουμε ή βουλιάζουμε».
Η τηλεμαχία ανέδειξε νικητή λοιπόν, στο πεδίο της πολιτικής αντιπαράθεσης. Απέδειξε πως ο Κώστας Καραμανλής, υπερτερεί αισθητά σε όλους τους τομείς, όπως απεφάνθησαν και οι πολίτες, που εκλήθησαν να κρίνουν το αποτέλεσμα της τηλεμαχίας, τις ημέρες που ακολούθησαν.
Το δε ΠΑΣΟΚ και ο Γιώργος Παπανδρέου, καθώς απέδειξαν ότι δεν μπόρεσαν να αλλάξουν, βουλιάζουν ακόμα περισσότερο στις προσφιλείς τους τακτικές, που κατ` επανάληψη έχουν καταδικαστεί στη συνείδηση του ελληνικού λαού.