Στις περιστάσεις της παγκοσμιοποιημένης εποχής ,έννοιες όπως πολιτισμική ταυτότητα ,φιλοπατρία και πατριωτισμός  νοηματοδοτούνται εκ νέου, ώστε να συμβαδίζουν με τις απαιτήσεις των καιρών. Η έννοια του πατριωτισμού οφείλει να προσλάβει νέο χαρακτήρα ,απαλλαγμένη τόσο από την στείρα προγονοπληξία και την μισαλλοδοξία του εθνικισμού, αλλά και από την ενοχική άρνηση κάθε έννοιας εθνικής ιδιαιτερότητας.
Ο νέος πατριωτισμός ,απαλλαγμένος από τα ιδεολογικά βάρη του παρελθόντος, πρέπει να ταυτιστεί με το ενδιαφέρον για την πραγματική ανάπτυξη της χώρας, με επίκεντρο την κοινωνία και τον άνθρωπο. Η νέα φιλοπατρία και ο σύγχρονος πατριωτισμός δεν μπορεί να μη περιλαμβάνει το ενδιαφέρον για την προστασία του περιβάλλοντος, την βιώσιμη ανάπτυξη, την διοικητική και οικονομική αποκέντρωση ,την Παιδεία και τον Πολιτισμό. Η οικονομική ευημερία να συνδυάζεται με την κοινωνική συνοχή και η ανάπτυξη με τον πολιτισμό.
Ο νέος πατριωτισμός ,οφείλει να είναι εξωστρεφής. Η προκοπή του τόπου στην εποχή μας δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ξεχωριστά από την διεθνή οικονομική και πολιτική κατάσταση και η διεύρυνση των αγορών επιβάλλει την παγκόσμια και περιφερειακή σταθερότητα. Η κυρίαρχη θέση της Ελλάδας, ως παράγοντας περιφερειακής ανάπτυξης στα Βαλκάνια και την ΝΑ Ευρώπη επιτυγχάνεται μέσα από την εδραίωση της σταθερότητας στην περιοχή. Η συμμετοχή και δράση της χώρας στο ΝΑΤΟ ,την ΕΕ και τον στενό πυρήνα της Ευρωζώνης, συμβάλλει στην καλύτερη προάσπιση των εθνικών συμφερόντων στη διεθνή σκηνή, όπως αποδείχθηκε και με την άσκηση veto για την είσοδο της ΠΓΔΜ στο Βορειοατλαντικό Σύμφωνο με το όνομα «Μακεδονία».
Η ουσιαστική έννοια της «πατρίδας» και του «πατριώτη» μας καλεί να γίνουμε σύγχρονοι, αποτελεσματικοί, εξωστρεφείς  και καινοτόμοι σε μια απαιτητική συγκυρία διεθνούς οικονομικής κρίσης.