Έχει αρχίσει να γίνεται αρκετή συζήτηση τελευταία –για μια ακόμα φορά- για την ταυτότητα της Θεσσαλονίκης.
Όχι βέβαια με πρωτοβουλία της κυβέρνησης και του πρωθυπουργού. Κυρίως, διεξάγεται εκ νέου η συζήτηση για την ταυτότητα της πόλης, χάρη στους ανθρώπους της πόλης, στους επικεφαλής της, στα Μέσα Ενημέρωσης της Θεσσαλονίκης.
Και αυτό είναι το λογικό ως ένα βαθμό. Οι ίδιοι οι Θεσσαλονικείς είναι αυτοί που ορίζουν την ταυτότητα της πόλης τους. Οι ξένοι «οίκοι» και οι Έλληνες ειδικοί, μπορούν να συνεισφέρουν σε επίπεδο μεθοδολογίας, δράσης, τρόπου εξέλιξης και αξιοποίησης υποδομών.
Από την άλλη δεν είναι λογικό, στο βωμό της κρίσης και των οικονομικών δυσχερειών που αντιμετωπίζουμε συνολικά ως χώρα, να εγκαταλείπονται όλα εκείνα που θα μπορούσαν να αποτελέσουν βατήρες ανάπτυξης και εξόδου από την κρίση, αλλά και σημεία αναφοράς της ζητούμενης «ταυτότητας».
Ναι, αναφέρομαι στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης και την μετεγκατάστασή της.
Ναι, αναφέρομαι στη Ζώνη Καινοτομίας Θεσσαλονίκης.
Όταν καταργήθηκε το ΥΜΑΘ, η εγκατάσταση δύο υφυπουργών στη Θεσσαλονίκη ως αντιστάθμισμα, υποτίθεται ότι θα ενίσχυε την κυβερνητική παρουσία και δραστηριότητα στη Βόρεια Ελλάδα.
Αντιθέτως πάγωσαν όλα.
Και δεν ευθύνονται απαραιτήτως οι δύο υφυπουργοί.
Θα έλεγα μάλιστα, πως ο τελευταίος που ευθύνεται είναι ο συνάδελφος στη Βουλή, νυν υφυπουργός οικονομίας και ανταγωνιστικότητας Μάρκος Μπόλαρης. Δεν μπορεί να ευθύνεται για την αδράνεια στην οποία έχει καταδικαστεί άνωθεν, αν πραγματικά δεν του έχουν εκχωρηθεί ακόμα οι αρμοδιότητες και το δικαίωμα υπογραφής για ζητήματα που αφορούν το γεωγραφικό χώρο ευθύνης του, τη Θεσσαλονίκη και τη Βόρεια Ελλάδα.
Η ουσία όμως μετράει. Και η ουσία είναι πως με πρόσχημα την «επανεξέταση» τα εγχειρήματα της ΔΕΘ και της Ζώνης Καινοτομίας έχουν «παγώσει».
Η Κυβέρνηση, άτολμη, φοβάται να επενδύσει στα εγχειρήματα που μπορούν να γίνουν γέφυρες υπέρβασης της κρίσης.
Φοβάται, γιατί δεν είχε και ούτε απέκτησε ποτέ σχέδιο αντιμετώπισης της κρίσης.
Γι αυτό και όλα σχεδόν τα μέτρα που έλαβε, ήρθαν με τραγική για την οικονομία καθυστέρηση, είναι μονομερή και ελλιπή, και πολλά δε από αυτά είναι προσανατολισμένα σε εντελώς λάθος κατεύθυνση.
Κυρίως όμως απουσιάζουν παντελώς, μέτρα, που θα έδιναν την απαιτούμενη αναπτυξιακή ανάσα, που χρειάζεται η οικονομία και που θα λειτουργούσαν ως αντιστάθμισμα στα ούτως ή άλλως αναποτελεσματικά δημοσιονομικού τύπου μέτρα. Μέτρα, που αν εφαρμοστούν «ασυνόδευτα» από αντίστοιχα αναπτυξιακά, θα οδηγήσουν με μαθηματική ακρίβεια τη χώρα μας σε βαθιά ύφεση.
Κι όλα αυτά ενώ η Νέα Δημοκρατία έχει προτείνει μία δέσμη μέτρων που στοχεύουν, χωρίς οικονομικό κόστος, στην αναθέρμανση της αγοράς και την αναζωογόνηση της ρευστότητας στο πεδίο της επιχειρηματικότητας.
Αυτά τα στοιχεία είναι και τα πλέον απαραίτητα για την ανάπτυξη της Θεσσαλονίκης και το «κτίσιμο» μιας ταυτότητας μιας Θεσσαλονίκης με προσωπικότητα και προοπτική που ξέρει την κρίση να την μετατρέπει σε ευκαιρία.
Με άλλα λόγια να είναι η Θεσσαλονίκη πόλος οικονομικών διεργασιών, ως διαμετακομιστικός κόμβος, ως κόμβος συνάντησης της διεθνούς επιχειρηματικότητας, ως έδρα έρευνας, υλοποίησης και ανάδειξης καινοτόμων εφαρμογών.
Η ταυτότητα αυτή, ήταν ορατή όταν προσπαθούσαμε να «τρέξουμε» το έργο που θα έβαζε την πόλη στη ζητούμενη τροχιά… με κρίση ή χωρίς.