Το 8^ο Συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας, αποτελεί ένα ψυχολογικό –κυρίως- ορόσημο για την παράταξη.

Η ανάδειξη του Αντώνη Σαμαρά ως νέου Προέδρου, με τη μαζική συμμετοχή εκατοντάδων χιλιάδων Νεοδημοκρατών, αναπόφευκτα εγκαινίασε μια περίοδο προσαρμογής της παράταξης σε νέες συνθήκες και νέα φιλοσοφία δομής και λειτουργίας, μία περίοδο ιδεολογικής και οργανωτικής ανασυγκρότησης.

Το 8^ο Συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας, οφείλει να κεφαλαιοποιήσει για την παράταξη, αυτή τη μαζική συμμετοχή της βάσης στις εσωκομματικές διαδικασίες, αλλά και να «κλείσει» αυτή την περίοδο της ενδοσκόπησης. Με σαφή οργανωτικό προσανατολισμό, να συμβάλει στην αποκρυστάλλωση της ιδεολογικής ταυτότητας της παράταξης και να θωρακίσει μια εσωκομματική δημοκρατία, που θα αφήνει περιθώρια έκφρασης στη διαφορετική επιχειρηματολογία, αλλά και που θα εγγυάται παράλληλα, το σεβασμό όλων στις τελικές επιλογές της πλειοψηφίας.

Κατά συνεπαγωγή, το 8^ο Συνέδριο πρέπει να αποτελέσει και την αφετηρία μιας ελπιδοφόρας «αντεπίθεσης» και ανοικοδόμησης της σχέσης εμπιστοσύνης με την κοινωνία.

Με εξωστρέφεια, με συγκεκριμένες προτάσεις εφαρμοσμένης πολιτικής, απέναντι σε ένα ΠΑΣΟΚ χωρίς ουσιαστική ταυτότητα, που κυβερνά δίχως σχέδιο, εφαρμόζοντας «ισοπεδωτικές» πολιτικές χωρίς οραματική στόχευση που στερούνται αναπτυξιακής προοπτικής.

Προσερχόμαστε στο 8^ο Συνέδριο, με πνεύμα συλλογικότητας και δημιουργικής «ζύμωσης». Αυτή είναι τουλάχιστον η δική μου προσδοκία από αυτό το συνέδριο.

Η Ν.Δ. έχει έναν Πρόεδρο, τον Αντώνη Σαμαρά, με απόλυτη εξουσιοδότηση από τη βάση της Ν.Δ. να προχωρήσει σε τολμηρές ρήξεις και να απεγκλωβίσει τη δυναμική της αξιοσύνης σε όλα τα επίπεδα, από την κοινοβουλευτική ομάδα, ως την πιο απομακρυσμένη Τ.Ο. της ΟΝΝΕΔ και από την Αυτοδιοίκηση και τα κοινωνικά φόρα, ως το πιο ολιγομελές συνδικαλιστικό σωματείο.

Ο ίδιος ο Πρόεδρος, αλλά και τα στελέχη της παράταξης, από το βουλευτή ως τον τελευταίο φίλο, οφείλουμε αυτή την κατάκτηση της ευρείας συμμετοχής να τη διαφυλάξουμε, να την ενισχύσουμε, να τη μετατρέψουμε σε δύναμη σταθερού διαλόγου με την κοινωνία.

Την ανασυγκρότηση της Ν.Δ., ακολουθεί η πρόκληση ανασυγκρότησης της Ελλάδας και δεν πρέπει ούτε στιγμή να ξεχνούμε πως αυτός είναι ο απώτερος στόχος και το χρέος όλων μας…

Το πιστόλι γέμισε και χρησιμοποιείται.
Το δίχτυ ασφαλείας στήθηκε και βουτάμε.
Και το ερώτημα είναι: Πόσο ασφαλείς αισθανόμαστε;

Ρητορικό φυσικά….
Διότι το γεμάτο πιστόλι, μπορεί κάλλιστα (ή μάλλον χείριστα) να παραπέμπει σε ρώσικη ρουλέτα. Ή το δίχτυ ασφαλείας, να είναι δίχτυ ψαρέματος. Και δεν πιστεύω να αναρωτιέται κανείς, ποιοι είναι τα ψάρια…

Αυτές οι ορολογίες λοιπόν που χρησιμοποιήθηκαν από την κυβέρνηση και τον ίδιο τον πρωθυπουργό για την οικονομία και οι αποφάσεις που τις συνοδεύουν, θα πρέπει να μας θορυβήσουν και να μας κρατούν σε εγρήγορση.
Διότι την ρώσικη ρουλέτα, την παίζουν μόνο απελπισμένοι ή οι έχοντες άγνοια κινδύνου. Διότι δίχτυ ασφαλείας, χρειάζονται μόνο οι ακροβάτες.
Φανταστείτε τώρα έναν ακροβάτη που καθώς ισορροπεί στο τεντωμένο σχοινί πάνω από το δίχτυ ασφαλείας, παίζει ταυτόχρονα ρώσικη ρουλέτα με το γεμάτο (ή μισογεμάτο) περίστροφο.
Κάτι τέτοιο θυμίζει σήμερα η κυβέρνηση. Μόνο που στο τεντωμένο σχοινί, σπρώχνει τους πολίτες και την κοινωνία εν μέσω μιας βουβής και τρομαγμένης καθημερινότητας.

Και το πιστόλι, το κολλά στον κρόταφο της αγοράς και της οικονομίας.
Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ λειτουργεί χωρίς σχέδιο.
Δεν αντιλαμβάνεται την ανάγκη εμπνευσμένης οικονομικής πολιτικής.
Μεταθέτει τις ευθύνες της στα διαχειριστικά κιτάπια άλλων.
Βαρύνει τους νοικοκυραίους ξανά με το ρίσκο της διαφαινόμενης υποβάθμισης του βιοτικού επιπέδου των οικογενειών τους και προσπαθεί να ξεφορτωθεί το δικό της πολιτικό ρίσκο αναζητώντας άλλοθι σε φράσεις του τύπου: «Δυστυχώς δεν εφαρμόζουμε την πολιτική μας».

Kαλό και αυτό! Προεκλογικά το ΠΑ.ΣΟ.Κ. καταγγέλλει μια τέτοια πολιτική και γίνεται κυβέρνηση και αμέσως μετά την εφαρμόζει, συνεχίζοντας να την καταγγέλλει πλέον ως «δανεική». Μόνο που η πραγματικότητα τελικά είναι μόνο μία. Πολιτική σου δεν είναι αυτό που λες, αλλά αυτό που πράττεις.

Έχει αρχίσει να γίνεται αρκετή συζήτηση τελευταία –για μια ακόμα φορά- για την ταυτότητα της Θεσσαλονίκης.
Όχι βέβαια με πρωτοβουλία της κυβέρνησης και του πρωθυπουργού. Κυρίως, διεξάγεται εκ νέου η συζήτηση για την ταυτότητα της πόλης, χάρη στους ανθρώπους της πόλης, στους επικεφαλής της, στα Μέσα Ενημέρωσης της Θεσσαλονίκης.
Και αυτό είναι το λογικό ως ένα βαθμό. Οι ίδιοι οι Θεσσαλονικείς είναι αυτοί που ορίζουν την ταυτότητα της πόλης τους. Οι ξένοι «οίκοι» και οι Έλληνες ειδικοί, μπορούν να συνεισφέρουν σε επίπεδο μεθοδολογίας, δράσης, τρόπου εξέλιξης και αξιοποίησης υποδομών.
Από την άλλη δεν είναι λογικό, στο βωμό της κρίσης και των οικονομικών δυσχερειών που αντιμετωπίζουμε συνολικά ως χώρα, να εγκαταλείπονται όλα εκείνα που θα μπορούσαν να αποτελέσουν βατήρες ανάπτυξης και εξόδου από την κρίση, αλλά και σημεία αναφοράς της ζητούμενης «ταυτότητας».
Ναι, αναφέρομαι στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης και την μετεγκατάστασή της.
Ναι, αναφέρομαι στη Ζώνη Καινοτομίας Θεσσαλονίκης.
Όταν καταργήθηκε το ΥΜΑΘ, η εγκατάσταση δύο υφυπουργών στη Θεσσαλονίκη ως αντιστάθμισμα, υποτίθεται ότι θα ενίσχυε την κυβερνητική παρουσία και δραστηριότητα στη Βόρεια Ελλάδα.
Αντιθέτως πάγωσαν όλα.
Και δεν ευθύνονται απαραιτήτως οι δύο υφυπουργοί.
Θα έλεγα μάλιστα, πως ο τελευταίος που ευθύνεται είναι ο συνάδελφος στη Βουλή, νυν υφυπουργός οικονομίας και ανταγωνιστικότητας Μάρκος Μπόλαρης. Δεν μπορεί να ευθύνεται για την αδράνεια στην οποία έχει καταδικαστεί άνωθεν, αν πραγματικά δεν του έχουν εκχωρηθεί ακόμα οι αρμοδιότητες και το δικαίωμα υπογραφής για ζητήματα που αφορούν το γεωγραφικό χώρο ευθύνης του, τη Θεσσαλονίκη και τη Βόρεια Ελλάδα.
Η ουσία όμως μετράει. Και η ουσία είναι πως με πρόσχημα την «επανεξέταση» τα εγχειρήματα της ΔΕΘ και της Ζώνης Καινοτομίας έχουν «παγώσει».
Η Κυβέρνηση, άτολμη, φοβάται να επενδύσει στα εγχειρήματα που μπορούν να γίνουν γέφυρες υπέρβασης της κρίσης.
Φοβάται, γιατί δεν είχε και ούτε απέκτησε ποτέ σχέδιο αντιμετώπισης της κρίσης.
Γι αυτό και όλα σχεδόν τα μέτρα που έλαβε, ήρθαν με τραγική για την οικονομία καθυστέρηση, είναι μονομερή και ελλιπή, και πολλά δε από αυτά είναι προσανατολισμένα σε εντελώς λάθος κατεύθυνση.
Κυρίως όμως απουσιάζουν παντελώς, μέτρα, που θα έδιναν την απαιτούμενη αναπτυξιακή ανάσα, που χρειάζεται η οικονομία και που θα λειτουργούσαν ως αντιστάθμισμα στα ούτως ή άλλως αναποτελεσματικά δημοσιονομικού τύπου μέτρα. Μέτρα, που αν εφαρμοστούν «ασυνόδευτα» από αντίστοιχα αναπτυξιακά, θα οδηγήσουν με μαθηματική ακρίβεια τη χώρα μας σε βαθιά ύφεση.
Κι όλα αυτά ενώ η Νέα Δημοκρατία έχει προτείνει μία δέσμη μέτρων που στοχεύουν, χωρίς οικονομικό κόστος, στην αναθέρμανση της αγοράς και την αναζωογόνηση της ρευστότητας στο πεδίο της επιχειρηματικότητας.
Αυτά τα στοιχεία είναι και τα πλέον απαραίτητα για την ανάπτυξη της Θεσσαλονίκης και το «κτίσιμο» μιας ταυτότητας μιας Θεσσαλονίκης με προσωπικότητα και προοπτική που ξέρει την κρίση να την μετατρέπει σε ευκαιρία.
Με άλλα λόγια να είναι η Θεσσαλονίκη πόλος οικονομικών διεργασιών, ως διαμετακομιστικός κόμβος, ως κόμβος συνάντησης της διεθνούς επιχειρηματικότητας, ως έδρα έρευνας, υλοποίησης και ανάδειξης καινοτόμων εφαρμογών.
Η ταυτότητα αυτή, ήταν ορατή όταν προσπαθούσαμε να «τρέξουμε» το έργο που θα έβαζε την πόλη στη ζητούμενη τροχιά… με κρίση ή χωρίς.

ΑΡΘΡΟ του ΒΟΥΛΕΥΤΗ Α΄ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ, κ. ΣΤΑΥΡΟΥ ΚΑΛΑΦΑΤΗ
(για την εφημερίδα «Μακεδονία»)

Η Νέα Δημοκρατία βρίσκεται σ’ ένα κομβικό σημείο της ιστορικής της πορείας. Προηγήθηκαν 12 χρόνια καθολικής κυριαρχίας της προσωπικότητας του Κώστα Καραμανλή που συνέθεσε δυνάμεις, βελτίωσε την πολιτική φυσιογνωμία του χώρου, προσάρμοσε την agenda της παράταξης στα νέα δεδομένα, ενέπνευσε την κοινωνία και οδήγησε την Ν.Δ. σε διαδοχικές εκλογικές νίκες.
Σήμερα, το μετεκλογικό ΠΑΣΟΚ ήδη δικαιώνει τον προεκλογικό Καραμανλή, προσπαθώντας με κακή αντιγραφή του σχεδίου της Ν.Δ. κατά της οικονομικής κρίσης, να αποκτήσει το σχέδιο που ποτέ δεν είχε το ίδιο.
Αυτήν την ώρα, η βάση της Νέας Δημοκρατίας, έχει την ευκαιρία να επιλέξει το πρόσωπο που θα ηγηθεί της παράταξης με προορισμό να κυβερνήσει τη χώρα αλλά και να επιλέξει τα πρόσωπα και τον τρόπο οργάνωσης, σήμερα της Ν.Δ., αύριο της κυβέρνησής του.
Οι πολίτες που ελπίζουν στη Νέα Δημοκρατία, έχουν την ευκαιρία να γίνουν συμμέτοχοι σε μια πρωτόγνωρη πραγματικά πολιτική διαδικασία.
Πρέπει να πάρουν το λόγο. Πρέπει να προσέλθουν στην κάλπη. Να «μιλήσουν» όλοι δια της ισότιμης ψήφου τους. Της μίας ψήφου που έχει την ίδια ακριβώς αξία, είτε προέρχεται από τον ψηφοφόρο που εγγράφεται αυτές τις μέρες για να συμμετάσχει, είτε από το «μπαρουτοκαπνισμένο» κομματικό στέλεχος, είτε από τον βουλευτή, είτε από τα πρόσωπα που διεκδικούν την αρχηγία. Μία ψήφος αναλογεί στον καθένα μας. Την ίδια ευθύνη μοιραζόμαστε όλοι μας. Να κάνουμε χρήση της ψήφου αυτής. Να διεκδικήσουμε με τη συμμετοχή μας ως μέλη μιας πολιτικής παράταξης, με όρους μέλλοντος, το ίδιο το μέλλον. Να είμαστε όλοι ενεργοί την ημέρα των εκλογών.
Αν εμείς οι βουλευτές έχουμε μια παραπάνω ευθύνη, είναι να προστατέψουμε αυτήν την κατάκτηση της συμμετοχής της «βάσης» με γνώμονα την ενότητα. Μια ενότητα ουσιαστική και όχι ενότητα εσωκομματικών ισορροπιών. Μέσα από μια διαδικασία επιλογής πολιτικής μεθόδου και όχι προσωποπαγών «στρατοπέδων». Για μια Νέα Δημοκρατία, των Νεοδημοκρατών, χωρίς περαιτέρω διευκρινήσεις «ντορικών», «σαμαρικών», κλπ…
Ως βουλευτής αυτήν τη στιγμή έχω μια προτεραιότητα: Να συμβάλλω στην κεφαλαιοποίηση του «τώρα μιλάει η βάση». Αυτήν την έκκληση για συμμετοχή, απευθύνω σε όλους τους φίλους μου, καθώς και σ’ όλα τα υπάρχοντα και εν δυνάμει μέλη της Νέας Δημοκρατίας.
Έχω πάρει σαφή θέση σε αυτήν την κρίσιμη διαδικασία επιλογής Προέδρου.
Δεν την διατυμπανίζω. Το καθήκον μου είναι να εκφράζω τους πολίτες που με εμπιστεύονται και όχι να επιδιώκω από εκείνους, να εκφράσουν τη δική μου επιλογή.
Σέβομαι όλους τους συναδέλφους, που έχουν δηλώσει ανοιχτά και δημόσια την επιλογή τους.
Εκτιμώ όμως, πως στις περιπτώσεις που αυτό γίνεται με όρους αντιπαράθεσης «στρατοπέδων», πληγώνει τη βάση της Ν.Δ. και δίνει «τροφή», σε κάποιους που χαιρέκακα καραδοκούν για να αναδείξουν και να ανακυκλώσουν τα πλέον εσωστρεφή χαρακτηριστικά μιας τέτοιας διαδικασίας. Είμαστε βουλευτές και όχι «πυρομαχικά».
Δεν είναι ο ρόλος μας να χειραγωγήσουμε τους πολίτες που θέλουν να σταθούν δίπλα μας. Αλλά να τους ακούσουμε.
Ενώνω τη φωνή μου με τη φωνή όλων όσων θέλουν μια ουσιαστικά ενωμένη Νέα Δημοκρατία:
• Να υπηρετεί την Ελλάδα στη βάση διαχρονικών αρχών και αξιών της κεντροδεξιάς, με σύγχρονο πνεύμα κοινωνικού φιλελευθερισμού και ευελιξία έναντι των αναγκών της νέας εποχής.
• Με ηγεσία που θα πρωταγωνιστήσει στην προσπάθεια να θεραπεύσουμε τις συλλογικές και ατομικές αδυναμίες μας, χωρίς όμως να απαρνηθούμε τα πλεονεκτήματά μας.
• Όχι απλώς να «αφουγκράζεται» τις ανάγκες της κοινωνίας, αλλά να αποτελεί μέρος της και να αντιλαμβάνεται το κοινό αίσθημα τη στιγμή που αυτό διαμορφώνεται.
• Να είναι την επόμενη κιόλας μέρα, σύσσωμη στις επάλξεις μιας σθεναρής και αποτελεσματικής αντιπολίτευσης που έχει ανάγκη ο τόπος, απέναντι σε ένα ΠΑΣΟΚ που έχει ήδη αποδειχθεί ανακόλουθο σε σχέση με τις εξαγγελίες του.

Ενώνω τη φωνή μου, με τη βάση…

Αυτό επέβαλε η προστασία του Εθνικού Συμφέροντος.
Όχι επειδή αυτό είπε ο Κώστας Καραμανλής.
Αλλά επειδή έτσι είναι!
Ο Πρωθυπουργός της χώρας είχε την οξυδέρκεια να διαγνώσει την «ασθένεια» που απειλούσε την Ελλάδα και την τόλμη να προχωρήσει στη «θεραπεία».
Η παρατεταμένη προεκλογική περίοδος, στην οποία εκβίαζε ότι θα «βούλιαζε» την Ελλάδα το ΠΑΣΟΚ εκφυλίζοντας το θεσμό του Προέδρου της Δημοκρατίας σε εκλογικό παίγνιο, αποτελούσε την «ασθένεια»: Έξι μήνες με σκληρές –προεκλογικής χροιάς- αντιπαραθέσεις υπό τις οποίες δεν θα ήταν δυνατόν να προχωρήσει κανένα από τα αναγκαία μέτρα και τις μεταρρυθμίσεις που θα έπρεπε να προωθηθούν για την αντιμετώπιση της Διεθνούς Οικονομικής Κρίσης.
Πολύτιμος χρόνος θα χανόταν. Η οικονομία θα βυθιζόταν στο τέλμα που το ΠΑΣΟΚ επεδίωκε να την ρίξει, με ένα μόνο σκεπτικό: «Ας γίνουν όλα μαντάρα, αρκεί να αναρριχηθούμε στην εξουσία.»
Ευτυχώς για τον τόπο, κυβερνά ο Κώστας Καραμανλής. Και προχώρησε στη μόνη ενδεδειγμένη «θεραπεία»: Εκλογές. Προσφυγή στην κρίση και στην ωριμότητα του ελληνικού λαού.
Η Νέα Δημοκρατία ήταν πάντα η παράταξη των μεγάλων εθνικών επιλογών. Των επιλογών, που υπηρέτησαν και συνεχίζουν να υπηρετούν το εθνικό συμφέρον.
Είναι η παράταξη, που πάντα καλείται από την ιστορική συγκυρία, να αναλάβει τα ηνία στα δύσκολα.
Γιατί στα δύσκολα, αυτή η παράταξη, ήξερε και ξέρει να παίρνει τις αποφάσεις που απαιτούν οι περιστάσεις.
Ο Καραμανλής το απέδειξε. Εξέφρασε την ψυχή της παράταξης. Ανταποκρίθηκε στο βάρος της ευθύνης που συνοδεύει την παράταξη σε όλη την ιστορική της διαδρομή.
Οι Νεοδημοκράτες πρέπει να είμαστε υπερήφανοι για τον αρχηγό μας και να τον στηρίξουμε ολόθερμα σ` αυτό το δύσκολο, μα ωραίο αγώνα.
Οι Έλληνες πολίτες στο σύνολό μας, ανεξαρτήτως κομματικής προέλευσης ή ιδεολογίας, οφείλουμε να αναγνωρίζουμε τη στόφα του πραγματικού ηγέτη στον Πρωθυπουργό της χώρας.
Στις εκλογές της 4ης Οκτωβρίου είναι περισσότερο από ποτέ χρέος όλων να υπερβούν τις κομματικές συμπάθειες και αισθανθούν ως τα βάθη της ψυχής τους πως προσερχόμενοι στην κάλπη δεν θα ψηφίσουν απλώς ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΚΚΕ, ΛΑΟΣ, κλπ
Στις εκλογές αυτές, ψηφίζουμε Εθνικό Συμφέρον. Επιλέγουμε τον ηγέτη που ξέρει να παίρνει τις δύσκολες αποφάσεις όταν χρειάζεται και να τις κάνει πράξη. Και όχι έναν επίδοξο πρωθυπουργό που δεν διστάζει να βάλει …«πιστόλι» στον κρόταφο της ελληνικής οικονομίας, για να ικανοποιήσει τη λαχτάρα του για εξουσία.

Η 74η Διεθνής Έκθεση Θεσσαλονίκης, ανοίγει τις πύλες της καλώντας μας να ζήσουμε «Στιγμές Μαγείας» και ταυτόχρονα ξεκινά τον βηματισμό προς το μέλλον της.

Η ΔΕΘ καταξιώθηκε επί δεκαετίες στη συνείδησή μας, ως πυλώνας ανάπτυξης για τη Θεσσαλονίκη και την ευρύτερη περιοχή.

Τα τελευταία χρόνια, μετά από μια περίοδο κάμψης στο παρελθόν, η διοργάνωση κατάφερε να ανακτήσει το θετικό της πρόσημο και την ανοδική τροχιά της, να ενισχύσει τη σχέση της με την τοπική κοινωνία της Θεσσαλονίκης και την ελληνική περιφέρεια, αλλά και το ρόλο της ως σημαντικό εκθεσιακό και εμπορικό γεγονός που λειτουργεί ως «γέφυρα» εξωστρέφειας της ελληνικής οικονομίας.

Αυτό που με καθιστά ακόμα πιο αισιόδοξο για το μέλλον και ιδιαίτερα ευτυχή ως Υπουργό Μακεδονίας – Θράκης και Θεσσαλονικιό, είναι το γεγονός ότι η φετινή διοργάνωση, συμπίπτει με την αφετηρία του μεγάλου εγχειρήματος που θα ενισχύσει τη δυναμική του εκθεσιακού φορέα και του θεσμού, θα αναβαθμίσει την ποιότητα ζωής των συμπολιτών μου, ενώ θα προσδώσει στην ίδια τη ΔΕΘ, νέα δυναμική πυλώνα ανάπτυξης της πόλης για πολλές ακόμα δεκαετίες.

Η Κοινή Υπουργική Απόφαση, που υπογράψαμε μαζί με τον Υπουργό ΠΕΧΩΔΕ κ. Γιώργο Σουφλιά, οδήγησε στη σύσταση της Επιτροπής για την Μετεγκατάσταση της ΔΕΘ, με αρμοδιότητα την υποβολή γνωμοδότησης για τις βέλτιστες επιλογές χωροθέτησης του νέου Διεθνούς Εκθεσιακού και Συνεδριακού Κέντρου.

H Επιτροπή αυτή των φορέων της πόλης, στην οποία είχα την τιμή να προεδρεύω ολοκλήρωσε τις εργασίες της εντός των χρονοδιαγραμμάτων που θέσαμε, προκρίνοντας με ομόφωνη γνωμοδότηση, δύο υποψήφιες θέσεις για την υποδοχή του νέου Διεθνούς Εκθεσιακού και Συνεδριακού Κέντρου στη δυτική και στη βορειοδυτική πλευρά της Θεσσαλονίκης. Έτσι, ώστε εκτός από τη νέα δυναμική που θα δώσει στη νέα ΔΕΘ η μετεγκατάσταση, αυτή να αποτελέσει εφαλτήριο για την ισόρροπη ανάπτυξη της πόλης.

Στην περιβαλλοντική του διάσταση, το εγχείρημα συνδέεται με την μετατροπή της σημερινής έκτασης της ΔΕΘ, στην καρδιά της πόλης, σε Μητροπολιτικό Πάρκο υψηλών προδιαγραφών, που θα γεφυρώσει οικολογικά το περιαστικό δάσος του Σέιχ Σου με το θαλάσσιο μέτωπο της Θεσσαλονίκης, αναβαθμίζοντας ταυτόχρονα την αισθητική και τη λειτουργία της πόλης.

Σ` αυτή τη χρονιά ορόσημο, ας περιηγηθούμε την 74η ΔΕΘ, απολαμβάνοντας τη «μαγεία» των ημερών, στρέφοντας τη σκέψη και στο μέλλον που ήδη γράφεται για τη Θεσσαλονίκη και τη Διεθνή της Έκθεση.-

Με ρωτούν πολλοί φίλοι τη γνώμη μου, για το πότε θα γίνουν εκλογές.
Απαντώ αφενός πως η εκλογολογία –ειδικά όταν αποτελεί περίβλημα μιας ακατάσχετης παροχολογίας και σκανδαλολογίας- βλάπτει τη χώρα και εξυπηρετεί μόνο εκείνους που δεν έχουν εφαρμόσιμη και ρεαλιστική πολιτική να αρθρώσουν. Αφετέρου, υπογραμμίζω πως ο μόνος αρμόδιος να ορίσει την ημερομηνία εκλογών –μετά το Σύνταγμα που ορίζει τον χρόνο διεξαγωγής τους- είναι ο Πρωθυπουργός.
Δεν είναι πολιτική υπεκφυγή αυτό. Είναι κοινή λογική.
Δεν γίνεται και δεν είναι πρέπον, ο Υπουργός να ρίχνει νερό στον μύλο της εκλογολογίας, προκαταλαμβάνοντας τον Πρωθυπουργό, με εκτιμήσεις και προβλέψεις που δεν έχουν ουσιαστικό νόημα και απλώς ρίχνουν νερό στον μύλο εκείνων που προτιμούν να ασχολούμαστε με το «πότε θα γίνουν εκλογές», αντί με το πότε θα αποκτήσουν εκείνοι λόγο πολιτικό και όχι παραπολιτικό.
Δεν μπαίνω στη διαδικασία λοιπόν, να προβλέψω αν και πότε θα κρίνει ο Πρωθυπουργός πως το συμφέρον της χώρας απαιτεί διεξαγωγή εκλογών πριν τη συμπλήρωση της τετραετίας.
Δεν διστάζω όμως, να εκφράζω την άποψή μου, με τι τρόπο ΔΕΝ πρέπει να πάμε σε εκλογές.
Και αναφέρομαι βέβαια στην μόνη περίπτωση, που θεωρητικά, μπορεί η αντιπολίτευση να προκαλέσει εθνικές εκλογές. Τη διαδικασία Εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας.
Η επιταγή του Συντάγματος στα προβλεπόμενα για την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας, είναι η προαγωγή της συναίνεσης. Ο Κώστας Καραμανλής και η Νέα Δημοκρατία, έχουν κάνει την υπέρβαση, αποδεικνύοντας το σεβασμό τους στην επιταγή αυτή, αλλά και στον θεσμό του Προέδρου. Και φυσικά, στο πρόσωπο του Κάρολου Παπούλια.
Σε κάθε περίπτωση, εκτιμώ πως η στάση του Κώστα Καραμανλή, συναρτάται άμεσα και διαρκώς με την ανάγκη να προστατεύονται οι θεσμοί, το σύνταγμα και ενδεχομένως η ίδια η προσωπικότητα του νυν Προέδρου της Δημοκρατίας.
Ο κ. Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ, προαναγγέλουν ότι θα ευτελίσουν το Σύνταγμα, ότι θα μετατρέψουν τον θεσμό του Προέδρου της Δημοκρατίας σε εκλογικό παίγνιο και ότι θα «τσαλακώσουν» την προσωπικότητα του Κάρολου Παπούλια, ζητώντας του ουσιαστικά, να στιγματιστεί ως ο πρώτος Πρόεδρος της Δημοκρατίας, που θα ενεργήσει κομματικά, συναινώντας στην εμπλοκή του σε ένα τέτοιο παίγνιο σε βάρος των θεσμών και του Συντάγματος.
Λέω λοιπόν: Αλίμονο στη Δημοκρατία μας, αν ένα Κόμμα και ένας Πολιτικός Αρχηγός που φιλοδοξούν να κυβερνήσουν τη χώρα, δεν διστάζουν να υποτάξουν το Σύνταγμα στην εξουσιομανία τους.

Είναι δυστυχώς συχνό φαινόμενο.
Εκείνος που δεν έχει πολιτικό λόγο να αρθρώσει, εκείνος που είναι κενός ιδεών, εκείνος που δεν έχει προσωπική υπόσταση ως φορέας αξιών και προτάσεων, τι κάνει;
Επιχειρεί να προσδώσει μανδύα πολιτικής άποψης, στην ενασχόληση με τις πολιτικές απόψεις των άλλων. Και ενίοτε προσπαθεί να αποκτήσει υπόσταση, όχι επιχειρηματολογώντας επί των πολιτικών προτάσεων των αντιπάλων του διατυπώνοντας την εναλλακτική δική του –όπως θα ήταν λογικό και θεμιτό- αλλά καθυβρίζοντας, διαστρεβλώνοντας, παραποιώντας τη σκέψη και την πολιτική άποψη, όσων διαθέτουν πολιτικό λόγο και στοχασμό και τον καταθέτουν.
Η αγαπημένη του μέθοδος, είναι να απομονώνει αποσπάσματα του πολιτικού στοχασμού που θέλει να διαστρεβλώσει και να επιτυγχάνει το στόχο του με την επικέντρωση σε φαινομενικά μεμονωμένες φράσεις, που στην πραγματικότητα αποτελούν τμήμα, ή ακόμα και εισαγωγή, ενός αλυσιδωτού συλλογισμού.
Για παράδειγμα, εσύ λες: «Αποφασίσαμε να θέσουμε 28 δισεκατομμύρια στη διάθεση του τραπεζικού συστήματος. Με αυστηρούς όρους. Υπό μορφή ουσιαστικού δανεισμού και με υποχρέωση εκχώρησης μέρους του μετοχικού κεφαλαίου στο Ελληνικό Δημόσιο. Έτσι ώστε, να διασφαλιστεί, ότι το σύνολο των χρημάτων αυτών θα επιστραφεί και δεν θα επιβαρύνει τον Έλληνα φορολογούμενο.»
Ο αντίπαλος, που δεν έχει τίποτα καλύτερο ή έστω εναλλακτικά εφαρμόσιμα να αντιπροτείνει, τι κάνει; Απομονώνει την πρώτη σου φράση («αποφασίσαμε να θέσουμε 28 δις στη διάθεση του τραπεζικού συστήματος») και διαστρεβλώνει έτσι τον πολιτικό σου λόγο, κραυγάζοντας: «Χαρίζουν λεφτά στις Τράπεζες»!
Το σύστημα που υποστηρίζει τον αντίπαλο, σπεύδει να αναπαράγει την αήθη στρέβλωση και να της προσδώσει χαρακτηριστικά γνήσιας πολιτικής κριτικής.
Και ύστερα, όταν εσύ μιλάς για «παπαγαλάκια», δέχεσαι και επιθέσεις από πάνω.
Θα δώσω ακόμα ένα παράδειγμα κακοήθους διαστρέβλωσης.
Λες εσύ: «Οι κάτοικοι της τάδε περιφέρειας της χώρας, είναι πολίτες β΄ κατηγορίας. Το κράτος επί σειρά ετών τους έκανε να αισθάνονται έτσι υποσχόμενο διαρκώς παροχές που ουδέποτε έβλεπαν, την ώρα που η διπλανή περιφέρεια αναπτυσσόταν. Αυτό το αίσθημα, μετεξελίχθηκε σε συνείδηση, την οποία οφείλουμε να καταπολεμήσουμε, διότι δεν πρέπει να υπάρχουν πολίτες αισθανόμενοι δεύτεροι σ` αυτή τη χώρα.»
Και τι κάνει ο μη έχων πολιτικό λόγο να αρθρώσει;
Απομονώνει την πρώτη φάση του συλλογισμού σου και κραυγάζει: «Δείτε! Δείτε! Χαρακτηρίζει τους κατοίκους εκείνης της περιφέρειας, ως πολίτες β΄ κατηγορίας!»
Ευτυχώς, αυτή η νόσος της «οξείας παπαγαλίτιδας» που έχει κάνει την επανεμφάνισή της σ` αυτόν τον τόπο, έχει θεραπεία.
Συνταγογραφείται ως συνδυασμός κριτικής σκέψης, ωριμότητας και ικανότητας διάκρισης της αλήθειας από το ψεύδος. Και ο καλύτερος γιατρός για την εφαρμογή της θεραπείας είναι ο λαός με τις επιλογές του και η καλύτερη μέθοδος είναι η συμμετοχή στις εκλογικές διαδικασίες που συνιστούν την κορωνίδα της Δημοκρατίας.
Στην κρίση των πολιτών λοιπόν, παραδίδουμε τους πένητες της πολιτικής σκέψης και τους επιστήμονες της διαστρέβλωσης που τους συντροφεύουν.

Η 30η Μαΐου 2009 ,αποτέλεσε ένα καθοριστικό χρονικό ορόσημο για την Βόρεια Ελλάδα. Με την επίσημη ολοκλήρωση των έργων της Εγνατίας Οδού και την απόδοσή και του τελευταίου μέρους της στην κυκλοφορία από τον πρωθυπουργό Κώστα Καραμανλή, έγινε πραγματικότητα η επιτυχία στο μεγαλύτερο αναπτυξιακό στοίχημα των τελευταίων χρόνων για την Ήπειρο, τη Μακεδονία και τη Θράκη. Με την περάτωση αυτού του γιγαντιαίου πλέγματος οδικών αξόνων, εξυπηρετούνται τέσσερεις περιφέρειες, 20 νομοί και δεκάδες μικρά ή μεγαλύτερα περιφερειακά κέντρα.
Η επιβατική και εμπορική διέλευση από τους Κήπους του Έβρου έως την Ηγουμενίτσα και τις εμπορικές αγορές της Δυτικής Ευρώπης από τις 11 και πλέον ώρες κατά το παρελθόν ,θα πραγματοποιείται σε λιγότερες από 6 ώρες, με ό,τι σημαίνει αυτό για την αναβάθμιση της περιφερειακής ανάπτυξης, του τουρισμού, καθώς και των εμπορικών και επιχειρηματικών δραστηριοτήτων, στις πιο υποβαθμισμένες από τις κυβερνήσεις του χθές, περιφέρειες, όπως η Δυτική Μακεδονία και η Ήπειρος. Καλύπτει-μαζί με τους κάθετους οδικούς άξονες μια περιοχή αντίστοιχη στο 35% του πληθυσμού ,στο 50% της έκτασης και στο 45% των εξαγωγών της χώρας.
Το μεγαλύτερο και πλέον σύγχρονο έργο στα Νότια Βαλκάνια, συνολικού μήκους 670χλμ. (που θα φτάσει τα 950χλμ με τους κάθετους άξονες) κατασκευάστηκε με σεβασμό στη περιβαλλοντική προστασία του οικοσυστήματος και του φυσικού τοπίου της περιοχής, εντός των χρονοδιαγραμμάτων που είχαν τεθεί από το ΥΠΕΧΩΔΕ, γεγονός πρωτόγνωρο για το μέγεθος του έργου και το χρονοβόρο γραφειοκρατικό παρελθόν της χώρας.
Είχα την τύχη, κατά την περίοδο της πολιτικής μου παρουσίας στο ΥΜΑΘ , να ολοκληρωθεί μια προσπάθεια δεκαετιών και η κατασκευή ενός τέτοιου έργου - καταλύτη ανάπτυξης για τη Μακεδονία και τη Θράκη - αποτελεί πηγή αισιοδοξίας και εθνικής υπερηφάνειας, για ένα μέλλον βασισμένο στην δημιουργικότητα και την εξωστρέφεια, που ξεφεύγει από την μοιρολατρία του παρελθόντος.

Οι τηλεοπτικές αναμετρήσεις (τα debate) των πολιτικών αρχηγών ,σε όσο ασφυκτικό πλαίσιο και αν διεξάγονται, πάντοτε θα αναδεικνύουν και θα διαφωτίζουν στάσεις και συμπεριφορές σε έναν δημόσιο προεκλογικό διάλογο.
Δεν το επιτυγχάνει η κάμερα αυτό. Το παράγουν οι ίδιοι οι πολιτικοί. Η κάμερα απλώς το διοχετεύει στον θεατή.
Στον τηλεοπτικό διάλογο μεταξύ πολιτικών αρχηγών, έστω όπως διεξήχθη την προηγούμενη εβδομάδα, ο τηλεοπτικός φακός, ήταν αναγκασμένος να «πει» την αλήθεια. Δεν είχε περιθώρια δημιουργικών παρεμβάσεων οποιοσδήποτε σκηνοθέτης, ούτε κανένα πολιτικό επιτελείο στο στάδιο του μοντάζ.
Οι πολίτες είδαν, συνέκριναν και έκριναν θέσεις, προτάσεις (όταν διατυπώνονταν), πολιτικά επιχειρήματα (όταν δεν βούλιαζαν σε παραπολιτικά παραστρατήματα), ακόμα και ανέξοδους ρητορικούς κομπασμούς, όταν απουσίαζαν οι προτάσεις και τα επιχειρήματα.
Έγινε λοιπόν διακριτή με τον πλέον διαυγή τρόπο, η διαφορά νοοτροπίας και πολιτικής αντίληψης μεταξύ ενός εκφραστή Κυβερνητικής Υπευθυνότητας και των εκφραστών της ρητορικής μιας Αντιπολίτευσης, άλλοτε λαϊκίστικής, άλλοτε δημαγωγικής και οπωσδήποτε σπανίως ρεαλιστικής, ακόμα και στις ειλικρινέστερες στιγμές της.
Στο επίπεδο της σύγκρισης, των αρχηγών των κομμάτων εξουσίας, οι πολίτες είδαν και συνέκριναν:
Από τη μια πλευρά έναν υπεύθυνο Πρωθυπουργό, τον Κ.Καραμανλή, με ξεκάθαρους στόχους και επίγνωση των απαιτήσεων που δημιουργεί η διεθνώς δυσμενής χρονική συγκυρία, να μιλά με όρους εφαρμοσμένης πολιτικής, για την αντιμετώπιση της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, και για τα επόμενα βήματα την επαύριο της διεθνούς οικονομικής ανάκαμψης. Με στοιχεία και αποδείξεις , με σύνεση και αποφασιστικότητα υπερασπίστηκε το έργο της Νέας Διακυβέρνησης, προσηλωμένος στο κρίσιμο πεδίο των μεταρρυθμίσεων που έχει περισσότερο από ποτέ ανάγκη ο τόπος.
Από την άλλη, πλευρά, τον Αρχηγό της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης Γιώργο Παπανδρέου, να προσπαθεί φιλότιμα να ξεπεράσει τον κακό του εαυτό, χωρίς όμως να το καταφέρνει επαρκώς και σίγουρα όχι πειστικά. Απέναντι στην πρόκληση της υπευθυνότητας και της εθνικής συνεννόησης στην κρίση, έμεινε εγκλωβισμένος στην ένδεια του πολιτικού λόγου, στην ανεύθυνη αοριστολογία, στον μηδενισμό. Απέναντι στις θέσεις και τις προτάσεις, αντέταξε πόλωση και διχασμό. Το μόνο παρήγορο φάνηκε να είναι η σιωπηλή απόσυρση του εντελώς αναχρονιστικού, διχαστικού και εξόχως προσβλητικού συνθήματος «Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα», που όμως αντικαταστάθηκε με το καταστροφολογικό «ή αλλάζουμε ή βουλιάζουμε».
Η τηλεμαχία ανέδειξε νικητή λοιπόν, στο πεδίο της πολιτικής αντιπαράθεσης. Απέδειξε πως ο Κώστας Καραμανλής, υπερτερεί αισθητά σε όλους τους τομείς, όπως απεφάνθησαν και οι πολίτες, που εκλήθησαν να κρίνουν το αποτέλεσμα της τηλεμαχίας, τις ημέρες που ακολούθησαν.
Το δε ΠΑΣΟΚ και ο Γιώργος Παπανδρέου, καθώς απέδειξαν ότι δεν μπόρεσαν να αλλάξουν, βουλιάζουν ακόμα περισσότερο στις προσφιλείς τους τακτικές, που κατ` επανάληψη έχουν καταδικαστεί στη συνείδηση του ελληνικού λαού.