Ο ελληνικός λαός έχει προ πολλού διαπιστώσει ότι δεν μπορεί να εμπιστεύεται τη σημερινή κυβέρνηση. Μια κυβέρνηση που τον κορόιδεψε για να υφαρπάξει την ψήφο του. Έχει διαπιστώσει εδώ και καιρό, ότι η σημερινή κυβέρνηση δεν πορεύεται στο σωστό δρόμο, ακολουθώντας επικίνδυνες ατραπούς για τη χώρα και τους πολίτες της.

Η Νέα Δημοκρατία ακολούθησε όλον αυτόν τον καιρό, μια σοβαρή και υπεύθυνη αντιπολίτευση. Επεσήμανε από την αρχή στην κυβέρνηση, τα αδιέξοδα ζητώντας της να αλλάξει «ρότα» και να ακολουθήσει ένα άλλο «μείγμα» οικονομικής και κατ’ επέκταση κοινωνικής πολιτικής.

Δυστυχώς, οι προβλέψεις μας για την αρνητική πορεία της κυβέρνησης κάθε μέρα επιβεβαιώνονται.

Από την άλλη οι προτάσεις και οι θέσεις της Νέας Δημοκρατίας άρχισαν να ωριμάζουν, να γίνονται αποδεκτές και να δικαιώνονται στη συνείδηση των ελλήνων πολιτών. Πρόκειται γι’ αυτές τις θέσεις και τις προτάσεις που είχε αναλύσει και εξειδικεύσει ο Πρόεδρος κ. Σαμαράς στο λεγόμενο «Ζάππειο 1″.

Οι εν λόγω προτάσεις και θέσεις κατατέθηκαν επίσημα, όμως η κυβέρνηση δεν έκανε τον κόπο να αναγνώσει, να εξετάσει και να αξιολογήσει. Και ενώ το «Ζάππειο 1″ ήταν το αντίδοτο για τη «φαρμακωμένη» οικονομία της χώρας, το ΠΑΣΟΚ αρνήθηκε να υιοθετήσει τη συνταγή του και το απαξίωσε.

Αντ’ αυτού επέμεινε στην καταστροφική για τη χώρα πολιτική του μνημονίου, πράγμα που κατανοεί σήμερα ξεκάθαρα η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών και αποδεικνύεται από την καθ’ όλα αρνητική εξέλιξη των οικονομικών δεικτών της χώρας.

Με το «Ζάππειο 2″ η Νέα Δημοκρατία, μέσω της σοβαρής και υπεύθυνης αντιπολιτευτικής πολιτικής που ακολουθεί, συνεχίζει να δείχνει το δρόμο προς την έξοδο από την κρίση, μέσα από απτές και τεκμηριωμένες προτάσεις και λύσεις.

Είναι πρωτοφανές φαινόμενο μια πολιτική δύναμη, που δεν έχει σήμερα την ευθύνη της διακυβέρνησης της χώρας, να λειτουργεί προγραμματικά και σε επίπεδο προτάσεων, με σύνεση και συνέπεια, που επιβάλλεται να έχουν πολιτικές δυνάμεις που ασκούν κυβέρνηση.

Η ανεπάρκεια και αδυναμία του ΠΑΣΟΚ, μας ωθεί να λειτουργούμε μεν ως αντιπολίτευση, αλλά να σκεφτόμαστε ως κυβέρνηση.

Ο χρόνος που πέρασε, ανέδειξε το πόσο σημαντικός μπορεί να είναι ο ρόλος της αξιωματικής αντιπολίτευσης, όταν αυτός ασκείται με σύνεση και υπευθυνότητα. Όταν στην πράξη και όχι στα λόγια στηρίζει τη χώρα ώστε να περάσει τις συμπληγάδες της οικονομικής κρίσης.

Είναι προφανές ότι η Νέα Δημοκρατία «σπρώχνει» την κυβέρνηση, να ολοκληρώσει τις μεγάλες διαρθρωτικές αλλαγές που έχει ανάγκη η χώρα. Αλλαγές που όταν τις επιχειρούσε η Νέα Δημοκρατία αντιμετώπιζε τη λυσσαλέα αντίδραση του ΠΑΣΟΚ. Αλλαγές που χρειάζεται να προχωρήσουν λαμβανομένων υπόψη των προτάσεων που θέτει η Νέα Δημοκρατία.

Αυτήν την εμπροσθοβαρή δυναμική της στάση άλλωστε, η Νέα Δημοκρατία την έχει δείξει έμπρακτα τον τελευταίο χρόνο, κατά τον οποίο έχει υπερψηφίσει το μεγαλύτερο αριθμό νομοσχεδίων που κατατέθηκαν. Το ίδιο έκανε στη μεταρρύθμιση για τις οδικές μεταφορές, παρόμοια στάση τήρησε στο ζήτημα της εξυγίανσης του Ο.Σ.Ε., με αντίστοιχες συναινετικές θέσεις υπερψήφισε επί της αρχής και το τελευταίο νομοσχέδιο για την επιτάχυνση και τη διαφάνεια υλοποίησης στρατηγικών επενδύσεων.  

Άλλωστε τα θεμελιώδη ζητήματα, οι προϋποθέσεις και τα κριτήρια προσέλκυσης και επιτάχυνσης μεγάλων επενδύσεων στη χώρα, είχαν θεσμοθετηθεί ήδη από την Κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας με το Ν.3775/2009.

Και ενώ με τον νόμο της Νέας Δημοκρατίας ενισχύθηκαν οι αρμοδιότητες του «Invest in Greece» που μετεξελίχθηκε σε one-stop-shop Κέντρο Εξυπηρέτησης Επενδυτών, με τον πρόσφατο νόμο για τον εν λόγω φορέα ενισχύεται η γραφειοκρατία με αλληλοεπικάλυψη αρμοδιοτήτων μεταξύ των Υπουργών.

Και ενώ υπήρχε ήδη ο πετυχημένος Αναπτυξιακός Νόμος 3299/2009 της Νέας Δημοκρατίας, η σημερινή κυβέρνηση τον καταργεί, δίχως ακόμη να έχει θεσπίσει έναν νέο.          Και ενώ ήδη η Νέα Δημοκρατία θέσπισε τις Συμπράξεις Δημοσίου και Ιδιωτικού Τομέα, η σημερινή κυβέρνηση το παραβλέπει, προφανώς μήπως και «κατηγορηθεί» ότι εφαρμόζει πολιτικές που εντάσσονται στο πλαίσιο του κοινωνικού φιλελευθερισμού.

Μέχρι τότε η επιχειρηματικότητα και εν γένει η οικονομία, θα εξακολουθεί να πορεύεται χωρίς αναπτυξιακή πυξίδα και να μάχεται στον πόλεμο της δυσχερούς για τη χώρα μας συγκυρία, χωρίς αναπτυξιακά όπλα.

Από όλα τα ανωτέρω γίνεται σαφές ότι η κυβέρνηση χάνει πολύτιμο χρόνο !

Εν μέσω των δυσχερέστερων συνθηκών για την οικονομία της χώρας μας, με την αβελτηρία της, ενισχύει την κατηφορική πορεία της ύφεσης, φρενάροντας την ανάπτυξη.

Παραβλέπει έτοιμα αναπτυξιακά εργαλεία και δράσεις, που μπορούσαν να ενεργοποιηθούν και να εφαρμοσθούν άμεσα, αποδίδοντας ταχύτερα !

Κινδυνεύει στην ουσία να χάσει την πραγματική του έννοιά του ο όρος FAST TRACK, αφού από την ανωτέρω ανάλυση μόνο ως SLOW TRACK μπορεί να αποδοθεί !

Ως SLOW TRACK, κινδυνεύει να χαρακτηρισθεί το εγχείρημα του εμπορευματικού κέντρου στο Θριάσιο, όπου ο διαγωνισμός πήρε παράταση για τέταρτη φορά.

Όταν όμως η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας έκανε πράξη το FAST TRACK στις περιπτώσεις των λιμανιών του Πειραιά και της Θεσσαλονίκης, το ΠΑΣΟΚ ως αντιπολίτευση ήταν ο κύριος πολέμιος. Σήμερα βρήκε «στρωμένο το κόκκινο χαλί» μιας πολυεπίπεδης συνεργασίας με την Κίνα, επιτυχία την οποία μάταια επιχειρεί να οικειοποιηθεί.

Ανάδειξη της υγειούς επιχειρηματικότητας, στήριξη της πραγματικής οικονομίας, ενίσχυση της ρευστότητας της αγοράς, άρση της γραφειοκρατίας στην ίδρυση και λειτουργία μικρών και πολύ μικρών επιχειρήσεων, ιδιωτικοποιήσεις με νομιμότητα και διαφάνεια, αξιοποίηση της ακίνητης περιουσίας του δημοσίου, διαυγές θεσμικό και κανονιστικό πλαίσιο για στρατηγικές επενδύσεις, κατάλληλο φορολογικό περιβάλλον, συνθέτουν το μονοπάτι για να βαδίσουμε από το δύσβατο σήμερα, στο ελπιδοφόρο αύριο. Με τη Νέα Δημοκρατία να είναι πρωταγωνίστρια στη διαδρομή αυτή.

Όλα φαντάζουν έωλα, όλα αποδεικνύονται αόριστα, όλα είναι υπό συζήτηση και όλα απαιτούν διερευνητικές και αναγνωριστικές μελέτες. Η κυβέρνηση έσπευσε να εξαγγείλει και να επικοινωνήσει, το μεγαλεπήβολο Master Plan Υποδομών – Μεταφορών και οι Θεσσαλονικείς νόμισαν ότι στα επόμενα χρόνια θα διαβιούν σε μια ονειρεμένη ουτοπική πόλη με κρεμαστές γέφυρες, υποθαλάσσιες σήραγγες και υπερυψωμένες λεωφόρους.

Το αποδεικνύει ο προβληματισμός και οι επιφυλάξεις των ίδιων των μελών της επιτροπής εμπειρογνωμόνων στην οποία το αρμόδιο Υπουργείο ανέθεσε το σχεδιασμό προτάσεων, για τη σύνταξη του περιβόητου αυτού Στρατηγικού Σχεδίου. Το παραδέχεται και το κριτικάρει έντονα, η ίδια επιτροπή του ΤΕΕ/ΤΚΜ στο οποίο ανατέθηκε ο ρόλος συντονιστή της δημόσιας διαβούλευσης.

Δεν είναι δόκιμο να εξαγγέλλονται μεγάλα έργα μεταφορικών υποδομών, χωρίς να υπάρχει ένα πρωτόλειο δείγμα, τουλάχιστον σε επίπεδο προκαταρκτικών μελετών :

· Σκοπιμότητας και βιωσιμότητας,

· οικονομικής και τεχνικής εφικτότητας,

· προσδιορισμού του ύψους και των πηγών χρηματοδότησης,

· εκτίμησης κυκλοφοριακού φόρτου και συγκοινωνιακών συνδέσεων,

· περιβαλλοντικών όρων και επιβαρύνσεων,

· συγκεκριμένων χρονοδιαγραμμάτων,

Για παράδειγμα δεν είναι δόκιμο να εξαγγέλλεται η ζεύξη του Θερμαϊκού, με μια γέφυρα τύπου «Σαν Φρανσίσκο», όταν δεν έχει εξετασθεί καμία από τις ανωτέρω παραμέτρους, ούτε οι περιβαλλοντικοί περιορισμοί που επιβάλλουν οι συνθήκες «Ramsar» και «Natura» που ισχύουν στις περιοχές Καλοχωρίου και Αγγελοχωρίου αντίστοιχα.

Δεν είναι επίσης δόκιμο να σχεδιάζονται μεγάλα έργα, χωρίς να λαμβάνεται υπόψη το νέο Ρυθμιστικό Σχέδιο της Θεσσαλονίκης που ολοκληρώθηκε τον Οκτώβριο 2009 και περιμένουμε δυστυχώς ακόμη από την κυβέρνηση να το επικαιροποιήσει και επιτέλους να το παρουσιάσει επίσημα στους πολίτες.

Τα ανωτέρω αποδεικνύουν έλλειψη συντονισμού και σύγχυση μεταξύ των αρμοδίων Υπουργείων Υποδομών-Μεταφορών και Περιβάλλοντος, αφού οι σχεδιασμοί τους για την Θεσσαλονίκη είτε δεν συμπλέουν είτε αλληλοεπικαλύποτονται.

Οι Θεσσαλονικείς γνωρίζουν, βλέπουν και αντιλαμβάνονται ότι τα μόνα μεγάλα έργα που υλοποιούνται σήμερα στην πόλη, μετά από 20 χρόνια απραξίας, είναι το Μετρό και η επέκταση του διαδρόμου του αεροδρομίου, που ξεκίνησε η Νέα Δημοκρατία. Ας εστιάσει επιτέλους η κυβέρνηση εντατικά τις προσπάθειες της, στην έγκαιρη ολοκλήρωση αυτών των έργων και ας σταματήσει τη διάχυση των όποιων δυνάμεων της σε έργα που ακούγονται ωραία, αλλά φαντάζουν ως ανεκπλήρωτα όνειρα. Ιδιαίτερα η έγκαιρη ολοκλήρωση του βασικού κορμού του Μετρό και η άμεση έναρξη των επεκτάσεών του προς ανατολικά και δυτικά της πόλης, θα συμβάλει καταλυτικά στην αναίρεση αρκετών σχεδιασμών του εν λόγω Master Plan μεταφορών.

Η σημερινή κυβέρνηση μετά από 14 μήνες έχει πει πολλά και δεν έχει πράξει τίποτα για τη Θεσσαλονίκη. Πρέπει όμως και της δίνεται η δυνατότητα να οριστικοποιήσει τις ήδη ώριμες μελέτες που εκπονήθηκαν τα τελευταία χρόνια. Προς αυτήν την κατεύθυνση θα μπορούσαν να δημοπρατηθούν άμεσα και να ξεκινήσουν επιτέλους σημαντικά έργα για το πολεοδομικό συγκρότημα, όπως για παράδειγμα η αναβάθμιση της δυτικής εσωτερικής περιφερειακής και το πρώτο τμήμα της εξωτερικής περιφερειακής Γηροκομείο-Ευκαρπία-Πεύκα.

Από την ανωτέρω ανάλυση, καταλήγουμε τελικά ότι δεν θα έπρεπε να υπάρξουν όλες αυτές οι «τυμπανοκρουσίες» από την κυβέρνηση και οι όποιες εξαγγελίες της, να γίνονταν αφού είχε ωριμάσει πρώτα ο σχεδιασμός ενός υλοποιήσιμου Master Plan υποδομών μεταφορών για τη Θεσσαλονίκη.

Διότι αμφιβόλου εφικτότητας και ωριμότητας στρατηγικά σχέδια, καθιστούν την ίδια την κυβέρνηση ανώριμη !

Διότι, ο καθένας από εμάς θα μπορούσε εύκολα να πάρει το χάρτη της πόλης και να ζωγραφίζει πάνω του σχεδιάζοντας εντυπωσιακές χρωματιστές γραμμές, συντάσσοντας παράλληλα μια όμορφη «έκθεση σκέψεων και ιδεών» για μια «παραμυθένια πόλη» !

Το 8^ο Συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας, αποτελεί ένα ψυχολογικό -κυρίως- ορόσημο για την παράταξη.

Η ανάδειξη του Αντώνη Σαμαρά ως νέου Προέδρου, με τη μαζική συμμετοχή εκατοντάδων χιλιάδων Νεοδημοκρατών, αναπόφευκτα εγκαινίασε μια περίοδο προσαρμογής της παράταξης σε νέες συνθήκες και νέα φιλοσοφία δομής και λειτουργίας, μία περίοδο ιδεολογικής και οργανωτικής ανασυγκρότησης.

Το 8^ο Συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας, οφείλει να κεφαλαιοποιήσει για την παράταξη, αυτή τη μαζική συμμετοχή της βάσης στις εσωκομματικές διαδικασίες, αλλά και να «κλείσει» αυτή την περίοδο της ενδοσκόπησης. Με σαφή οργανωτικό προσανατολισμό, να συμβάλει στην αποκρυστάλλωση της ιδεολογικής ταυτότητας της παράταξης και να θωρακίσει μια εσωκομματική δημοκρατία, που θα αφήνει περιθώρια έκφρασης στη διαφορετική επιχειρηματολογία, αλλά και που θα εγγυάται παράλληλα, το σεβασμό όλων στις τελικές επιλογές της πλειοψηφίας.

Κατά συνεπαγωγή, το 8^ο Συνέδριο πρέπει να αποτελέσει και την αφετηρία μιας ελπιδοφόρας «αντεπίθεσης» και ανοικοδόμησης της σχέσης εμπιστοσύνης με την κοινωνία.

Με εξωστρέφεια, με συγκεκριμένες προτάσεις εφαρμοσμένης πολιτικής, απέναντι σε ένα ΠΑΣΟΚ χωρίς ουσιαστική ταυτότητα, που κυβερνά δίχως σχέδιο, εφαρμόζοντας «ισοπεδωτικές» πολιτικές χωρίς οραματική στόχευση που στερούνται αναπτυξιακής προοπτικής.

Προσερχόμαστε στο 8^ο Συνέδριο, με πνεύμα συλλογικότητας και δημιουργικής «ζύμωσης». Αυτή είναι τουλάχιστον η δική μου προσδοκία από αυτό το συνέδριο.

Η Ν.Δ. έχει έναν Πρόεδρο, τον Αντώνη Σαμαρά, με απόλυτη εξουσιοδότηση από τη βάση της Ν.Δ. να προχωρήσει σε τολμηρές ρήξεις και να απεγκλωβίσει τη δυναμική της αξιοσύνης σε όλα τα επίπεδα, από την κοινοβουλευτική ομάδα, ως την πιο απομακρυσμένη Τ.Ο. της ΟΝΝΕΔ και από την Αυτοδιοίκηση και τα κοινωνικά φόρα, ως το πιο ολιγομελές συνδικαλιστικό σωματείο.

Ο ίδιος ο Πρόεδρος, αλλά και τα στελέχη της παράταξης, από το βουλευτή ως τον τελευταίο φίλο, οφείλουμε αυτή την κατάκτηση της ευρείας συμμετοχής να τη διαφυλάξουμε, να την ενισχύσουμε, να τη μετατρέψουμε σε δύναμη σταθερού διαλόγου με την κοινωνία.

Την ανασυγκρότηση της Ν.Δ., ακολουθεί η πρόκληση ανασυγκρότησης της Ελλάδας και δεν πρέπει ούτε στιγμή να ξεχνούμε πως αυτός είναι ο απώτερος στόχος και το χρέος όλων μας…

Το πιστόλι γέμισε και χρησιμοποιείται.
Το δίχτυ ασφαλείας στήθηκε και βουτάμε.
Και το ερώτημα είναι: Πόσο ασφαλείς αισθανόμαστε;

Ρητορικό φυσικά….
Διότι το γεμάτο πιστόλι, μπορεί κάλλιστα (ή μάλλον χείριστα) να παραπέμπει σε ρώσικη ρουλέτα. Ή το δίχτυ ασφαλείας, να είναι δίχτυ ψαρέματος. Και δεν πιστεύω να αναρωτιέται κανείς, ποιοι είναι τα ψάρια…

Αυτές οι ορολογίες λοιπόν που χρησιμοποιήθηκαν από την κυβέρνηση και τον ίδιο τον πρωθυπουργό για την οικονομία και οι αποφάσεις που τις συνοδεύουν, θα πρέπει να μας θορυβήσουν και να μας κρατούν σε εγρήγορση.
Διότι την ρώσικη ρουλέτα, την παίζουν μόνο απελπισμένοι ή οι έχοντες άγνοια κινδύνου. Διότι δίχτυ ασφαλείας, χρειάζονται μόνο οι ακροβάτες.
Φανταστείτε τώρα έναν ακροβάτη που καθώς ισορροπεί στο τεντωμένο σχοινί πάνω από το δίχτυ ασφαλείας, παίζει ταυτόχρονα ρώσικη ρουλέτα με το γεμάτο (ή μισογεμάτο) περίστροφο.
Κάτι τέτοιο θυμίζει σήμερα η κυβέρνηση. Μόνο που στο τεντωμένο σχοινί, σπρώχνει τους πολίτες και την κοινωνία εν μέσω μιας βουβής και τρομαγμένης καθημερινότητας.

Και το πιστόλι, το κολλά στον κρόταφο της αγοράς και της οικονομίας.
Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ λειτουργεί χωρίς σχέδιο.
Δεν αντιλαμβάνεται την ανάγκη εμπνευσμένης οικονομικής πολιτικής.
Μεταθέτει τις ευθύνες της στα διαχειριστικά κιτάπια άλλων.
Βαρύνει τους νοικοκυραίους ξανά με το ρίσκο της διαφαινόμενης υποβάθμισης του βιοτικού επιπέδου των οικογενειών τους και προσπαθεί να ξεφορτωθεί το δικό της πολιτικό ρίσκο αναζητώντας άλλοθι σε φράσεις του τύπου: «Δυστυχώς δεν εφαρμόζουμε την πολιτική μας».

Kαλό και αυτό! Προεκλογικά το ΠΑ.ΣΟ.Κ. καταγγέλλει μια τέτοια πολιτική και γίνεται κυβέρνηση και αμέσως μετά την εφαρμόζει, συνεχίζοντας να την καταγγέλλει πλέον ως «δανεική». Μόνο που η πραγματικότητα τελικά είναι μόνο μία. Πολιτική σου δεν είναι αυτό που λες, αλλά αυτό που πράττεις.

Έχει αρχίσει να γίνεται αρκετή συζήτηση τελευταία –για μια ακόμα φορά- για την ταυτότητα της Θεσσαλονίκης.
Όχι βέβαια με πρωτοβουλία της κυβέρνησης και του πρωθυπουργού. Κυρίως, διεξάγεται εκ νέου η συζήτηση για την ταυτότητα της πόλης, χάρη στους ανθρώπους της πόλης, στους επικεφαλής της, στα Μέσα Ενημέρωσης της Θεσσαλονίκης.
Και αυτό είναι το λογικό ως ένα βαθμό. Οι ίδιοι οι Θεσσαλονικείς είναι αυτοί που ορίζουν την ταυτότητα της πόλης τους. Οι ξένοι «οίκοι» και οι Έλληνες ειδικοί, μπορούν να συνεισφέρουν σε επίπεδο μεθοδολογίας, δράσης, τρόπου εξέλιξης και αξιοποίησης υποδομών.
Από την άλλη δεν είναι λογικό, στο βωμό της κρίσης και των οικονομικών δυσχερειών που αντιμετωπίζουμε συνολικά ως χώρα, να εγκαταλείπονται όλα εκείνα που θα μπορούσαν να αποτελέσουν βατήρες ανάπτυξης και εξόδου από την κρίση, αλλά και σημεία αναφοράς της ζητούμενης «ταυτότητας».
Ναι, αναφέρομαι στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης και την μετεγκατάστασή της.
Ναι, αναφέρομαι στη Ζώνη Καινοτομίας Θεσσαλονίκης.
Όταν καταργήθηκε το ΥΜΑΘ, η εγκατάσταση δύο υφυπουργών στη Θεσσαλονίκη ως αντιστάθμισμα, υποτίθεται ότι θα ενίσχυε την κυβερνητική παρουσία και δραστηριότητα στη Βόρεια Ελλάδα.
Αντιθέτως πάγωσαν όλα.
Και δεν ευθύνονται απαραιτήτως οι δύο υφυπουργοί.
Θα έλεγα μάλιστα, πως ο τελευταίος που ευθύνεται είναι ο συνάδελφος στη Βουλή, νυν υφυπουργός οικονομίας και ανταγωνιστικότητας Μάρκος Μπόλαρης. Δεν μπορεί να ευθύνεται για την αδράνεια στην οποία έχει καταδικαστεί άνωθεν, αν πραγματικά δεν του έχουν εκχωρηθεί ακόμα οι αρμοδιότητες και το δικαίωμα υπογραφής για ζητήματα που αφορούν το γεωγραφικό χώρο ευθύνης του, τη Θεσσαλονίκη και τη Βόρεια Ελλάδα.
Η ουσία όμως μετράει. Και η ουσία είναι πως με πρόσχημα την «επανεξέταση» τα εγχειρήματα της ΔΕΘ και της Ζώνης Καινοτομίας έχουν «παγώσει».
Η Κυβέρνηση, άτολμη, φοβάται να επενδύσει στα εγχειρήματα που μπορούν να γίνουν γέφυρες υπέρβασης της κρίσης.
Φοβάται, γιατί δεν είχε και ούτε απέκτησε ποτέ σχέδιο αντιμετώπισης της κρίσης.
Γι αυτό και όλα σχεδόν τα μέτρα που έλαβε, ήρθαν με τραγική για την οικονομία καθυστέρηση, είναι μονομερή και ελλιπή, και πολλά δε από αυτά είναι προσανατολισμένα σε εντελώς λάθος κατεύθυνση.
Κυρίως όμως απουσιάζουν παντελώς, μέτρα, που θα έδιναν την απαιτούμενη αναπτυξιακή ανάσα, που χρειάζεται η οικονομία και που θα λειτουργούσαν ως αντιστάθμισμα στα ούτως ή άλλως αναποτελεσματικά δημοσιονομικού τύπου μέτρα. Μέτρα, που αν εφαρμοστούν «ασυνόδευτα» από αντίστοιχα αναπτυξιακά, θα οδηγήσουν με μαθηματική ακρίβεια τη χώρα μας σε βαθιά ύφεση.
Κι όλα αυτά ενώ η Νέα Δημοκρατία έχει προτείνει μία δέσμη μέτρων που στοχεύουν, χωρίς οικονομικό κόστος, στην αναθέρμανση της αγοράς και την αναζωογόνηση της ρευστότητας στο πεδίο της επιχειρηματικότητας.
Αυτά τα στοιχεία είναι και τα πλέον απαραίτητα για την ανάπτυξη της Θεσσαλονίκης και το «κτίσιμο» μιας ταυτότητας μιας Θεσσαλονίκης με προσωπικότητα και προοπτική που ξέρει την κρίση να την μετατρέπει σε ευκαιρία.
Με άλλα λόγια να είναι η Θεσσαλονίκη πόλος οικονομικών διεργασιών, ως διαμετακομιστικός κόμβος, ως κόμβος συνάντησης της διεθνούς επιχειρηματικότητας, ως έδρα έρευνας, υλοποίησης και ανάδειξης καινοτόμων εφαρμογών.
Η ταυτότητα αυτή, ήταν ορατή όταν προσπαθούσαμε να «τρέξουμε» το έργο που θα έβαζε την πόλη στη ζητούμενη τροχιά… με κρίση ή χωρίς.

ΑΡΘΡΟ του ΒΟΥΛΕΥΤΗ Α΄ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ, κ. ΣΤΑΥΡΟΥ ΚΑΛΑΦΑΤΗ
(για την εφημερίδα «Μακεδονία»)

Η Νέα Δημοκρατία βρίσκεται σ’ ένα κομβικό σημείο της ιστορικής της πορείας. Προηγήθηκαν 12 χρόνια καθολικής κυριαρχίας της προσωπικότητας του Κώστα Καραμανλή που συνέθεσε δυνάμεις, βελτίωσε την πολιτική φυσιογνωμία του χώρου, προσάρμοσε την agenda της παράταξης στα νέα δεδομένα, ενέπνευσε την κοινωνία και οδήγησε την Ν.Δ. σε διαδοχικές εκλογικές νίκες.
Σήμερα, το μετεκλογικό ΠΑΣΟΚ ήδη δικαιώνει τον προεκλογικό Καραμανλή, προσπαθώντας με κακή αντιγραφή του σχεδίου της Ν.Δ. κατά της οικονομικής κρίσης, να αποκτήσει το σχέδιο που ποτέ δεν είχε το ίδιο.
Αυτήν την ώρα, η βάση της Νέας Δημοκρατίας, έχει την ευκαιρία να επιλέξει το πρόσωπο που θα ηγηθεί της παράταξης με προορισμό να κυβερνήσει τη χώρα αλλά και να επιλέξει τα πρόσωπα και τον τρόπο οργάνωσης, σήμερα της Ν.Δ., αύριο της κυβέρνησής του.
Οι πολίτες που ελπίζουν στη Νέα Δημοκρατία, έχουν την ευκαιρία να γίνουν συμμέτοχοι σε μια πρωτόγνωρη πραγματικά πολιτική διαδικασία.
Πρέπει να πάρουν το λόγο. Πρέπει να προσέλθουν στην κάλπη. Να «μιλήσουν» όλοι δια της ισότιμης ψήφου τους. Της μίας ψήφου που έχει την ίδια ακριβώς αξία, είτε προέρχεται από τον ψηφοφόρο που εγγράφεται αυτές τις μέρες για να συμμετάσχει, είτε από το «μπαρουτοκαπνισμένο» κομματικό στέλεχος, είτε από τον βουλευτή, είτε από τα πρόσωπα που διεκδικούν την αρχηγία. Μία ψήφος αναλογεί στον καθένα μας. Την ίδια ευθύνη μοιραζόμαστε όλοι μας. Να κάνουμε χρήση της ψήφου αυτής. Να διεκδικήσουμε με τη συμμετοχή μας ως μέλη μιας πολιτικής παράταξης, με όρους μέλλοντος, το ίδιο το μέλλον. Να είμαστε όλοι ενεργοί την ημέρα των εκλογών.
Αν εμείς οι βουλευτές έχουμε μια παραπάνω ευθύνη, είναι να προστατέψουμε αυτήν την κατάκτηση της συμμετοχής της «βάσης» με γνώμονα την ενότητα. Μια ενότητα ουσιαστική και όχι ενότητα εσωκομματικών ισορροπιών. Μέσα από μια διαδικασία επιλογής πολιτικής μεθόδου και όχι προσωποπαγών «στρατοπέδων». Για μια Νέα Δημοκρατία, των Νεοδημοκρατών, χωρίς περαιτέρω διευκρινήσεις «ντορικών», «σαμαρικών», κλπ…
Ως βουλευτής αυτήν τη στιγμή έχω μια προτεραιότητα: Να συμβάλλω στην κεφαλαιοποίηση του «τώρα μιλάει η βάση». Αυτήν την έκκληση για συμμετοχή, απευθύνω σε όλους τους φίλους μου, καθώς και σ’ όλα τα υπάρχοντα και εν δυνάμει μέλη της Νέας Δημοκρατίας.
Έχω πάρει σαφή θέση σε αυτήν την κρίσιμη διαδικασία επιλογής Προέδρου.
Δεν την διατυμπανίζω. Το καθήκον μου είναι να εκφράζω τους πολίτες που με εμπιστεύονται και όχι να επιδιώκω από εκείνους, να εκφράσουν τη δική μου επιλογή.
Σέβομαι όλους τους συναδέλφους, που έχουν δηλώσει ανοιχτά και δημόσια την επιλογή τους.
Εκτιμώ όμως, πως στις περιπτώσεις που αυτό γίνεται με όρους αντιπαράθεσης «στρατοπέδων», πληγώνει τη βάση της Ν.Δ. και δίνει «τροφή», σε κάποιους που χαιρέκακα καραδοκούν για να αναδείξουν και να ανακυκλώσουν τα πλέον εσωστρεφή χαρακτηριστικά μιας τέτοιας διαδικασίας. Είμαστε βουλευτές και όχι «πυρομαχικά».
Δεν είναι ο ρόλος μας να χειραγωγήσουμε τους πολίτες που θέλουν να σταθούν δίπλα μας. Αλλά να τους ακούσουμε.
Ενώνω τη φωνή μου με τη φωνή όλων όσων θέλουν μια ουσιαστικά ενωμένη Νέα Δημοκρατία:
• Να υπηρετεί την Ελλάδα στη βάση διαχρονικών αρχών και αξιών της κεντροδεξιάς, με σύγχρονο πνεύμα κοινωνικού φιλελευθερισμού και ευελιξία έναντι των αναγκών της νέας εποχής.
• Με ηγεσία που θα πρωταγωνιστήσει στην προσπάθεια να θεραπεύσουμε τις συλλογικές και ατομικές αδυναμίες μας, χωρίς όμως να απαρνηθούμε τα πλεονεκτήματά μας.
• Όχι απλώς να «αφουγκράζεται» τις ανάγκες της κοινωνίας, αλλά να αποτελεί μέρος της και να αντιλαμβάνεται το κοινό αίσθημα τη στιγμή που αυτό διαμορφώνεται.
• Να είναι την επόμενη κιόλας μέρα, σύσσωμη στις επάλξεις μιας σθεναρής και αποτελεσματικής αντιπολίτευσης που έχει ανάγκη ο τόπος, απέναντι σε ένα ΠΑΣΟΚ που έχει ήδη αποδειχθεί ανακόλουθο σε σχέση με τις εξαγγελίες του.

Ενώνω τη φωνή μου, με τη βάση…

Αυτό επέβαλε η προστασία του Εθνικού Συμφέροντος.
Όχι επειδή αυτό είπε ο Κώστας Καραμανλής.
Αλλά επειδή έτσι είναι!
Ο Πρωθυπουργός της χώρας είχε την οξυδέρκεια να διαγνώσει την «ασθένεια» που απειλούσε την Ελλάδα και την τόλμη να προχωρήσει στη «θεραπεία».
Η παρατεταμένη προεκλογική περίοδος, στην οποία εκβίαζε ότι θα «βούλιαζε» την Ελλάδα το ΠΑΣΟΚ εκφυλίζοντας το θεσμό του Προέδρου της Δημοκρατίας σε εκλογικό παίγνιο, αποτελούσε την «ασθένεια»: Έξι μήνες με σκληρές –προεκλογικής χροιάς- αντιπαραθέσεις υπό τις οποίες δεν θα ήταν δυνατόν να προχωρήσει κανένα από τα αναγκαία μέτρα και τις μεταρρυθμίσεις που θα έπρεπε να προωθηθούν για την αντιμετώπιση της Διεθνούς Οικονομικής Κρίσης.
Πολύτιμος χρόνος θα χανόταν. Η οικονομία θα βυθιζόταν στο τέλμα που το ΠΑΣΟΚ επεδίωκε να την ρίξει, με ένα μόνο σκεπτικό: «Ας γίνουν όλα μαντάρα, αρκεί να αναρριχηθούμε στην εξουσία.»
Ευτυχώς για τον τόπο, κυβερνά ο Κώστας Καραμανλής. Και προχώρησε στη μόνη ενδεδειγμένη «θεραπεία»: Εκλογές. Προσφυγή στην κρίση και στην ωριμότητα του ελληνικού λαού.
Η Νέα Δημοκρατία ήταν πάντα η παράταξη των μεγάλων εθνικών επιλογών. Των επιλογών, που υπηρέτησαν και συνεχίζουν να υπηρετούν το εθνικό συμφέρον.
Είναι η παράταξη, που πάντα καλείται από την ιστορική συγκυρία, να αναλάβει τα ηνία στα δύσκολα.
Γιατί στα δύσκολα, αυτή η παράταξη, ήξερε και ξέρει να παίρνει τις αποφάσεις που απαιτούν οι περιστάσεις.
Ο Καραμανλής το απέδειξε. Εξέφρασε την ψυχή της παράταξης. Ανταποκρίθηκε στο βάρος της ευθύνης που συνοδεύει την παράταξη σε όλη την ιστορική της διαδρομή.
Οι Νεοδημοκράτες πρέπει να είμαστε υπερήφανοι για τον αρχηγό μας και να τον στηρίξουμε ολόθερμα σ` αυτό το δύσκολο, μα ωραίο αγώνα.
Οι Έλληνες πολίτες στο σύνολό μας, ανεξαρτήτως κομματικής προέλευσης ή ιδεολογίας, οφείλουμε να αναγνωρίζουμε τη στόφα του πραγματικού ηγέτη στον Πρωθυπουργό της χώρας.
Στις εκλογές της 4ης Οκτωβρίου είναι περισσότερο από ποτέ χρέος όλων να υπερβούν τις κομματικές συμπάθειες και αισθανθούν ως τα βάθη της ψυχής τους πως προσερχόμενοι στην κάλπη δεν θα ψηφίσουν απλώς ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΚΚΕ, ΛΑΟΣ, κλπ
Στις εκλογές αυτές, ψηφίζουμε Εθνικό Συμφέρον. Επιλέγουμε τον ηγέτη που ξέρει να παίρνει τις δύσκολες αποφάσεις όταν χρειάζεται και να τις κάνει πράξη. Και όχι έναν επίδοξο πρωθυπουργό που δεν διστάζει να βάλει …«πιστόλι» στον κρόταφο της ελληνικής οικονομίας, για να ικανοποιήσει τη λαχτάρα του για εξουσία.

Η 74η Διεθνής Έκθεση Θεσσαλονίκης, ανοίγει τις πύλες της καλώντας μας να ζήσουμε «Στιγμές Μαγείας» και ταυτόχρονα ξεκινά τον βηματισμό προς το μέλλον της.

Η ΔΕΘ καταξιώθηκε επί δεκαετίες στη συνείδησή μας, ως πυλώνας ανάπτυξης για τη Θεσσαλονίκη και την ευρύτερη περιοχή.

Τα τελευταία χρόνια, μετά από μια περίοδο κάμψης στο παρελθόν, η διοργάνωση κατάφερε να ανακτήσει το θετικό της πρόσημο και την ανοδική τροχιά της, να ενισχύσει τη σχέση της με την τοπική κοινωνία της Θεσσαλονίκης και την ελληνική περιφέρεια, αλλά και το ρόλο της ως σημαντικό εκθεσιακό και εμπορικό γεγονός που λειτουργεί ως «γέφυρα» εξωστρέφειας της ελληνικής οικονομίας.

Αυτό που με καθιστά ακόμα πιο αισιόδοξο για το μέλλον και ιδιαίτερα ευτυχή ως Υπουργό Μακεδονίας – Θράκης και Θεσσαλονικιό, είναι το γεγονός ότι η φετινή διοργάνωση, συμπίπτει με την αφετηρία του μεγάλου εγχειρήματος που θα ενισχύσει τη δυναμική του εκθεσιακού φορέα και του θεσμού, θα αναβαθμίσει την ποιότητα ζωής των συμπολιτών μου, ενώ θα προσδώσει στην ίδια τη ΔΕΘ, νέα δυναμική πυλώνα ανάπτυξης της πόλης για πολλές ακόμα δεκαετίες.

Η Κοινή Υπουργική Απόφαση, που υπογράψαμε μαζί με τον Υπουργό ΠΕΧΩΔΕ κ. Γιώργο Σουφλιά, οδήγησε στη σύσταση της Επιτροπής για την Μετεγκατάσταση της ΔΕΘ, με αρμοδιότητα την υποβολή γνωμοδότησης για τις βέλτιστες επιλογές χωροθέτησης του νέου Διεθνούς Εκθεσιακού και Συνεδριακού Κέντρου.

H Επιτροπή αυτή των φορέων της πόλης, στην οποία είχα την τιμή να προεδρεύω ολοκλήρωσε τις εργασίες της εντός των χρονοδιαγραμμάτων που θέσαμε, προκρίνοντας με ομόφωνη γνωμοδότηση, δύο υποψήφιες θέσεις για την υποδοχή του νέου Διεθνούς Εκθεσιακού και Συνεδριακού Κέντρου στη δυτική και στη βορειοδυτική πλευρά της Θεσσαλονίκης. Έτσι, ώστε εκτός από τη νέα δυναμική που θα δώσει στη νέα ΔΕΘ η μετεγκατάσταση, αυτή να αποτελέσει εφαλτήριο για την ισόρροπη ανάπτυξη της πόλης.

Στην περιβαλλοντική του διάσταση, το εγχείρημα συνδέεται με την μετατροπή της σημερινής έκτασης της ΔΕΘ, στην καρδιά της πόλης, σε Μητροπολιτικό Πάρκο υψηλών προδιαγραφών, που θα γεφυρώσει οικολογικά το περιαστικό δάσος του Σέιχ Σου με το θαλάσσιο μέτωπο της Θεσσαλονίκης, αναβαθμίζοντας ταυτόχρονα την αισθητική και τη λειτουργία της πόλης.

Σ` αυτή τη χρονιά ορόσημο, ας περιηγηθούμε την 74η ΔΕΘ, απολαμβάνοντας τη «μαγεία» των ημερών, στρέφοντας τη σκέψη και στο μέλλον που ήδη γράφεται για τη Θεσσαλονίκη και τη Διεθνή της Έκθεση.-

Με ρωτούν πολλοί φίλοι τη γνώμη μου, για το πότε θα γίνουν εκλογές.
Απαντώ αφενός πως η εκλογολογία –ειδικά όταν αποτελεί περίβλημα μιας ακατάσχετης παροχολογίας και σκανδαλολογίας- βλάπτει τη χώρα και εξυπηρετεί μόνο εκείνους που δεν έχουν εφαρμόσιμη και ρεαλιστική πολιτική να αρθρώσουν. Αφετέρου, υπογραμμίζω πως ο μόνος αρμόδιος να ορίσει την ημερομηνία εκλογών –μετά το Σύνταγμα που ορίζει τον χρόνο διεξαγωγής τους- είναι ο Πρωθυπουργός.
Δεν είναι πολιτική υπεκφυγή αυτό. Είναι κοινή λογική.
Δεν γίνεται και δεν είναι πρέπον, ο Υπουργός να ρίχνει νερό στον μύλο της εκλογολογίας, προκαταλαμβάνοντας τον Πρωθυπουργό, με εκτιμήσεις και προβλέψεις που δεν έχουν ουσιαστικό νόημα και απλώς ρίχνουν νερό στον μύλο εκείνων που προτιμούν να ασχολούμαστε με το «πότε θα γίνουν εκλογές», αντί με το πότε θα αποκτήσουν εκείνοι λόγο πολιτικό και όχι παραπολιτικό.
Δεν μπαίνω στη διαδικασία λοιπόν, να προβλέψω αν και πότε θα κρίνει ο Πρωθυπουργός πως το συμφέρον της χώρας απαιτεί διεξαγωγή εκλογών πριν τη συμπλήρωση της τετραετίας.
Δεν διστάζω όμως, να εκφράζω την άποψή μου, με τι τρόπο ΔΕΝ πρέπει να πάμε σε εκλογές.
Και αναφέρομαι βέβαια στην μόνη περίπτωση, που θεωρητικά, μπορεί η αντιπολίτευση να προκαλέσει εθνικές εκλογές. Τη διαδικασία Εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας.
Η επιταγή του Συντάγματος στα προβλεπόμενα για την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας, είναι η προαγωγή της συναίνεσης. Ο Κώστας Καραμανλής και η Νέα Δημοκρατία, έχουν κάνει την υπέρβαση, αποδεικνύοντας το σεβασμό τους στην επιταγή αυτή, αλλά και στον θεσμό του Προέδρου. Και φυσικά, στο πρόσωπο του Κάρολου Παπούλια.
Σε κάθε περίπτωση, εκτιμώ πως η στάση του Κώστα Καραμανλή, συναρτάται άμεσα και διαρκώς με την ανάγκη να προστατεύονται οι θεσμοί, το σύνταγμα και ενδεχομένως η ίδια η προσωπικότητα του νυν Προέδρου της Δημοκρατίας.
Ο κ. Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ, προαναγγέλουν ότι θα ευτελίσουν το Σύνταγμα, ότι θα μετατρέψουν τον θεσμό του Προέδρου της Δημοκρατίας σε εκλογικό παίγνιο και ότι θα «τσαλακώσουν» την προσωπικότητα του Κάρολου Παπούλια, ζητώντας του ουσιαστικά, να στιγματιστεί ως ο πρώτος Πρόεδρος της Δημοκρατίας, που θα ενεργήσει κομματικά, συναινώντας στην εμπλοκή του σε ένα τέτοιο παίγνιο σε βάρος των θεσμών και του Συντάγματος.
Λέω λοιπόν: Αλίμονο στη Δημοκρατία μας, αν ένα Κόμμα και ένας Πολιτικός Αρχηγός που φιλοδοξούν να κυβερνήσουν τη χώρα, δεν διστάζουν να υποτάξουν το Σύνταγμα στην εξουσιομανία τους.